Historisch park ‘Parco della Grancia e il Cinespettacolo’ – Brindisi di Montagna (Potenza)

 

 

25 JULI T/M 13 SEPTEMBER 2010

Het park van de Grancia is het eerste historische park van Italië en is opgericht met als doel de identiteit van de inwoners van Basilicata te presenteren en te laten herleven. De groene bossen van het park vormen de ideale setting voor de muziek-, kunst- en cultuurevenementen die hier worden gehouden om de bezoeker een stukje geschiedenis van de regio te laten ervaren. Lees verder

Il Napoli Teatro Festival

Het theater festival van Napels is begonnen!

In Napels vindt op dit moment een groot evenement plaats. Met artiesten van over de hele wereld zijn de hele maand juni theatervoorstellingen te zien op diverse plaatsen in de stad Napels. Het festival onderscheidt zich door zijn Internationale karakter.

Om de 3 jaar wordt dit theater festival gehouden in een andere stad en is begonnen in 2007. De stad wordt protagonist van het festival. Naast de theaters vormen monumentale gebouwen, hele wijken, kerken, galeries en musea, het decor voor de vele theatervoorstellingen die de hele maand juni zullen plaatsvinden (tot 27 juni 2010).

 

De presentatie van de gedichtenbundel De kus van het middaguur/ Il bacio di mezzogiorno

Albino Pierro

Op zaterdag 26 juni organiseert boekhandel Rap in Den Haag een literaire middag waarin de liefdesgedichten van Albino Pierro centraal staan.

Aanleiding hiervoor is de presentatie van de gedichtenbundel

De kus van het middaguur

Il bacio di mezzogiorno

9endertig liefdesgedichten van Albino Pierro

vertaald naar het Nederlands door

Maria van Daalen, Silvia Terribili en Antonio Petrocelli

uitgegeven door Uitgeverij Archivia Basilicata

Albino Pierro heeft zijn gedichten in het Tursitaans geschreven, het dialect van zijn geboortedorp Tursi. Dit plaatsje ligt in de Italiaanse provincie Matera (Basilicata). De Tursitaanse gedichten zijn in het Nederlands vertaald en tegelijkertijd in het Nederlands en het Italiaans uitgegeven. De vertaling is van Maria van Daalen, Silvia Terribili en Antonio Petrocelli. Lees verder

Pompeii

Het was eind oktober en prachtig weer. We gingen naar Pompeii. Het bevond zich op korte afstand van de stad Salerno waar wij verbleven en de auto konden we makkelijk kwijt. Een klein stukje lopen langs wat toeristische kraampjes en we waren bij de ingang. Er zijn meerdere ingangen maar daar kwamen we later pas achter, wij kwamen in ieder geval niet bij de hoofdingang naar binnen. Lees verder

Mijn Italiaanse schoonmoeder

Ik herinner me nog goed de eerste ontmoeting met mijn Zuid Italiaanse schoonmoeder. Wat moet ze gedacht hebben van dat buitenlandse meisje, bruin gekleurd, gekleed voor het strand en zonder ouders alleen op vakantie in Calabria? Het eerste wat ze aan mij gaf, was een vijg, een vrucht die ik nog nooit had gezien, ze woonde in een buitenwijk in een groot vierkant huis dat zich vlakbij de weg bevond met twee grote oude olijfbomen voor de deur, aan de overkant van de weg bloeide een oleander. Ze voldeed helemaal aan het beeld dat ik van een Zuid Italiaanse mamma had, ze droeg een zwarte rok met een eenvoudig truitje en klassieke pumps eronder. Op deze hakjes liep ze kilometers af, ze liep er mee naar de kippen, het postkantoor en zelfs om boodschappen te doen, want waar diende de bus nou eigenlijk voor? Gelukkig kreeg ze geregeld een lift van een buurtbewoner.

Daarnaast hield ze een hele moestuin en wijngaard bij om vervolgens zelf de tomaten tot tomatenpuree te verwerken en te wecken, en om haar eigen wijn te maken. Zij was de spil in huis, zij organiseerde alles en alles draaide om haar, maar dit kon ook niet anders omdat ze ook haar man moest vervangen aangezien hij het merendeel van het jaar in Noord Italië werkte. Een vrouw die altijd bezorgd was voor een ieder die tot haar familie behoorde. Waarschuwde mij voor alle gevaren van het leven en drukte mij op mijn hart om mijn dochters beslist niet alleen de deur uit te laten gaan. Iets wat nieuw voor mij was, ik was immers niet zo verzorgend en beschermd opgevoed, bij ons stond zelfstandigheid op de eerste plaats. ’s Ochtends voor het naar school gaan, maakte ik mijn eigen lunchpakketje klaar om vervolgens 6 kilometer naar school te fietsen. Toen mijn schoonmoeder in Nederland was verwonderde zij zich over al die fietsende kinderen door weer of geen weer, op weg naar school. Ik verwonderde mij daarentegen over mijn schoonzussen die constant met sjaals en mutsen achter hun kinderen aansjouwden terwijl het nog 10 graden was, en als het regende dan ging zeer zeker niemand de deur meer uit!

In het begin hebben we wel onze problemen gehad, door mij had haar zoon zijn vaderland verlaten. Haar zoon die veel van haar hield maar ook van deze buitenlandse vrouw die geen Italiaanse gewoontes had en zich zeer zeker niet druk maakte of hij zijn koffie wel had gedronken ’s ochtends. Het was een periode van aftasten en uiteindelijk met wederzijdse waardering. Mijn Italiaanse schoonmoeder, een sterke vrouw die zeker geen makkelijk leven achter de rug heeft, die qua leeftijd ongeveer dezelfde is als mijn moeder, maar een jeugd had vergelijkbaar met die van mijn oma en opa. Ik hoop dat ze nog vele jaren onverstoorbaar haar ding kan doen in haar geliefde Calabria.

Sandrina Krijger