Feesten in Italië

Iedereen zou het een keer moeten meemaken, een Italiaanse bruiloft! We kunnen het in Nederland nog zo goed doen, het komt niet in de buurt van het overdadige feest in Italië. Er is niets wat zo’n ‘gouden business’ is in Italië, als de ‘sale ricevimenti’, letterlijk vertaald: de ontvangstzalen. Maar zien er allesbehalve als een zaal uit, veel natuursteen en de vloeren blinken en glimmen. Obers in vol ornaat, kortom het ontbreekt werkelijk aan niets. In elke stad en dorp kun je deze vinden.

Niet alleen bruiloften, maar ook doopsfeesten, communiefeesten, examenfeesten of als je zoon/dochter 18 jaar wordt, is het tijd voor een groot feest! Compleet met minimaal een 8 gangen lunch/diner vergezeld van muziek, ‘vuurwerk’ en Karaoke, is een dagelijkse gang van zaken op deze feesten.

Twee jaar geleden herinner ik me zo’n bruiloft, deze zou plaatsvinden op de dag dat wij net aankwamen in Calabrië. We hadden het daarom een beetje in het midden gelaten of we zouden komen. Het was al 3 uur ’s middags geweest, maar de rest van de familie verzekerde ons dat we hoe dan ook moesten komen, al was het alleen maar voor het dessert.

(Normaal gesproken ga je al ’s ochtends naar het huis van de bruid of bruidegom en van daaruit vertrek je naar de kerk. Rond half 2 ’s middags als het meezit, en de fotograaf ook een beetje meewerkt…, hoop je eindelijk te kunnen vertrekken naar de ‘sala ricevimento’).

Aangezien mijn dochters nog nooit een Italiaanse bruiloft hadden meegemaakt, en dit zó deel uitmaakt van de Italiaanse cultuur, konden we ze dit niet onthouden.

Snel omgekleed gingen we op weg. We zagen een mooi gebouw met een enorme parkeerplaats erom heen. Buiten stond een bord met alle namen van de genodigden erop. Aangezien onze naam in Nederland zeldzaam is, was het verwonderlijk om nu alléén maar die naam op dat bord te zien staan. Er was slechts één deur en meestal kom je dan in een gang, om vervolgens de stap naar de grote zaal te kunnen nemen. Helaas deze keer was dit niet het geval… We stapten direct de grote zaal binnen en stonden dus met recht gelijk onder de spotlights!

De helft van de aanwezigen sprong op, aangezien er weer een jaar voorbij was, dat wij in Calabrië waren geweest, en wij moesten ons weerhouden om niet weer heel hard die deur uit te rennen. Snel werden er plaatsen vrij gemaakt rond een grote tafel met ook nog andere (vreemde) gasten, die ons onderzoekend aankeken waarom wij in godsnaam zo enthousiast onthaald waren?

Tot onze verbazing werd pas net de eerste gang verwijderd van de tafel en waren ze dus nog lang niet toe aan het dessert! Wij hadden allang geluncht en nu moesten we weer opnieuw gaan beginnen. Er liep een presentatrice rond die het geheel aan elkaar praatte, compleet met een quiz, waarbij je bij elke vraag van je tafel moest opspringen, als je het antwoord wist. Er werd ook karaoke gedaan, waar de presentatrice langs de tafels ging, om een ieder een stukje mee te laten zingen.

Voortdurend werden we door een verre achtertante, oom, neef of nicht begroet, dus dat was steeds opstaan om 2 zoenen te ontvangen/te geven. Mijn dochters ondergingen het allemaal gelaten. Rond 7 uur ’s avonds waren we eindelijk toe aan het dessert. Het licht werd gedempt en met siervuurwerk en al, werd de taart gepresenteerd! Tevens stond er een lang buffet van diverse kleinere taarten, ijs en pudding, te veel om op te noemen en om op te eten… Hoewel Italianen houden wel van iets zoets.

Weer een onvergetelijke bruiloft, wat je even het alledaagse leven compleet doet vergeten, en in het geheugen van mijn meisjes staat gegrift.

Sandrina Liguori-Krijger

 

Een gedachte over “Feesten in Italië

  1. Hallo Sandrina,

    Ik las de Italiaanse vertaling, voor zover ik die kan volgen. Bij bruiloft en dood, altijd een feestmaal. Dat herken ik wel van Oostenrijk waar ik een paar jaar heb doorgebracht, daar leeft die bourgondische, katholieke levensstijl ook nog. Vroeger was dat in Brabant en Limburg ook zo, maar het calvinisme heeft dat uitgehold. En eigenlijk is een soort feestelijke maaltijd bij een sterfgeval ook een beetje vreemd.

    Mooi verhaal! Groeten,

    Kristian

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *