Verhalen Sandrina

Niet vandaag maar morgen

 

Telkens weer keerde de heimwee terug en besloten wij om huis en haard achter te laten om ons in het zonnige Zuiden bij onze familie, te vestigen. Tijdens deze pogingen deden we een paar onvergetelijke ervaringen op!

Zo ook de keer toen wij onze Nederlandse auto wilden invoeren in Italië. In de wetenschap hoe belangrijk dit soort zaken in Nederland waren, was dit een van de eerste dingen die wij gingen doen. We moesten naar het douanekantoor dat zich in een klein badplaatsje bevond. Toen we het kantoor binnen liepen, was deze geheel verlaten. Eenmaal buiten vroegen we aan een voorbijganger waar iedereen was. Deze gaf de tip om de aan de overkant gelegen bar eens te bezoeken. Dit deden we en daar bevond zich inderdaad de douanebeambte, die ons vriendelijk verzocht om morgen maar eens terug te komen.

De volgende dag gingen we regelrecht naar de bar waar wederom de douanebeambte was en na een espresso gedronken te hebben, liepen we naar zijn kantoor. Hier zei hij ons dat hij onze haast niet helemaal begreep en raadde ons aan om eerst maar eens goed te bedenken of we ons wel echt hier wilden gaan vestigen… In ieder geval hebben we veel baat gehad door zijn ‘langzame werken’ want na een jaar lang met een Nederlands nummerbord rond te hebben gereden, konden we inderdaad zonder probleem weer terug naar Nederland!

Er is ook een periode geweest dat wij in Calabrië in de ambulante handel zaten. We gingen alle wekelijkse markten af met onze oude bestelbus, waar we kleding verkochten. Zo reden we geregeld met deze bestelbus naar Noord-Italië om daar onze kleding in te kopen. Zo ook op een hete dag toen we eindelijk aankwamen bij het einde van de tolweg en tevens de laatste van de ‘autostrada del sole’. Onze vrolijke stemming was gauw voorbij, want we werden aangehouden door de ‘carabinieri di finanza’ (de financiën politie). Een agent in een indrukwekkend uniform, gebaarde ons uit te stappen en wilde onze voorraad bekijken en vroeg ons om de begeleidende factuur. Aangezien wij wisten dat lang niet alles hier opstond, kregen we het zeer benauwd. De agent liep met de factuur naar twee van zijn collega’s en wij wachtten in spanning af.

Wij zien hem zijn kofferbak open doen en er een blocnotes uitpakken, de bekeuring zagen we al voor ons toen hij naar ons terug liep. Maar daarentegen kregen we geen bekeuring maar een briefje met de maten en kleuren erop van hem en zijn collega’s, voor de door hun gewenste blouses! Geschokt, maar opgelucht, haalden wij snel de blouses uit onze bestelbus en legden deze in hun kofferbak, die overigens al flink gevuld was met andere spullen. Zij wensten ons nog een goede reis en we konden onze reis voortzetten.

Sandrina Krijger

Zie ook:  http://www.blogolanda.it/2010/10/14/non-oggi-ma-domani/#more-3117

Eén reactie

  • Francesco GuidOlanda

    Quando ho letto la prima volta l’articolo di Sandrina.. ho riflettutto sullo stupore degli olandesi difronte al modo di fare tipicamente italiano che in alcuni casi è totalmente diverso da quello a cui loro sono abituati nel Paese di origine.. per certi aspetti siamo così’ diversi.. eppure ci sono delle cose che ci accomunano.. tanto da dire tutto il Mondo è Paese 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *