Campanië,  Interviews

Interview Nederland/Campanië

Na een warm welkom betreed ik de boetiek van Nunzia Schiano, een jonge Napolitaanse vrouw, die gepassioneerd vertelt over haar leven hier in Nederland.  Zij is de eerste in een reeks van interviews met Zuid-Italianen die in Nederland wonen.

Wat was de reden waarom je Zuid-Italië hebt verlaten?

In het jaar 2000 was ik klaar met de opleiding aan de ‘Accademia di Belle Arti di Napoli’. Gediplomeerd in fotografie en schilderkunst. Echter om geld te verdienen, werkte ik al enkele jaren in de horeca. Net zoals mijn vriend deed, die ik een paar maanden daarvoor had leren kennen en net zoals ik net klaar was met zijn opleiding in grafische vormgeving. Aangezien we geen vast werk hadden, besloten we om ervaring op te doen in het buitenland. Na een grandioze week in Amsterdam te hebben doorgebracht, waar we volop genoten van de prachtige kunst en musea, vestigden wij ons in Eindhoven omdat hier een vriend uit Napels woonden. Na enkele dagen begon ik al te werken in een restaurant van een vrouw uit Sardinië, die het vervolgens met drie serveersters minder af kon omdat ik, gewend aan de manier van werken in Italië, zo snel werkte! Ik had geen idee van welke taal er eigenlijk in Nederland werd gesproken aangezien ik het in Amsterdam prima met Engels afkon. Toen ik mijn eerste kop thee serveerde, zei de mevrouw: ‘lekker, dank je wel!’, waarop ik vervolgens aan de eigenaresse vroeg wat dit woord ‘lekker’ betekende. Toen zij zei dat het ‘buono’ betekende kon ik maar niet begrijpen dat er ‘lekker’ gezegd werd bij een simpel kopje heet water! Zo ook de keer dat er een pizza werd besteld en ik zei dat er een pizza met aardappelen was besteld net zoals de pizza daarvoor, waarop de eigenaresse lachend zei, dat dit geen aardappelen waren maar stukjes ananas! Onbegrijpelijk voor mij! Maar zo is het voor de Nederlanders vreemd dat wij in Napels pizza met frites en knakworst eten!

We waren erg verliefd en ondergingen al deze ervaringen met plezier. Later vond ik werk bij een Italiaanse ijssalon in een overdekt winkelcentrum, waar ik mijn eerste Italiaanse panino at met een goede Italiaanse koffie, en waar ik me op mijn gemak voelde vanwege de familiare sfeer.

Wat vind je belangrijk om te handhaven van je eigen cultuur en door te geven aan je kinderen?

Er zijn inderdaad een aantal dingen die ik belangrijk vind. Bijvoorbeeld de tafelmanieren en de tijd aan tafel, dit is een heel belangrijke ceremonie voor ons waar we kunnen relaxen en de dag bespreken. Onze ‘keuken’ is alleen maar Italiaans evenals de producten, van de olie, de wijn, tot aan de tomatensaus aan toe! Minimaal een keer per jaar gaan we met de auto naar het Zuiden om een aantal van deze producten mee te nemen, die vaak nog zelf gemaakt zijn ook. We eten graag in gezelschap.

Verder vind ik de verzorging van mijn kinderen zeer belangrijk, dat ze er altijd schoon en verzorgd uitzien want dit is ook een teken van respect, vind ik, naar anderen toe. Ook het investeren in vriendschap en de openheid in religie zoals die hier in Nederland is, wil ik graag aan hun doorgeven. Ik laat hun het Vaticaan zien omdat deze zo mooi is en niet omdat de paus daar woont!

Deze openheid van denken is uniek in Nederland. In Nederland is samenwonen ook heel gewoon, net zoals ik een vaste relatie heb met kinderen, maar niet getrouwd ben. Dit is in Italië nog niet zo ingeburgerd.

Ook de verzorging, zowel moraal als lichamelijk, die ik hier heb mogen ontvangen tijdens en na het bevallen van mijn twee kinderen, is echt heel bijzonder geweest.

Heb je ooit spijt gehad van de beslissing om in Nederland te gaan wonen?

Alleen voor de familie, die ik erg mis, en natuurlijk mis ik ook wel Italië, maar vooral voor de familie.

Denk je hetzelfde in Zuid- Italië te hebben kunnen opbouwen als hier?

Ik heb hier meer kansen gehad, zoals het kunnen kopen van mijn eigen huis op mijn 25e met geen geld op de bank, weliswaar met twee vaste banen, maar dit had in Italië niet gekund!

Wat mis je vooral van de streek waar je vandaan komt?

DE ZEE!!

Zou je ooit terug willen naar Zuid-Italië?

Als ik geen kinderen had gehad, waarschijnlijk wel. Maar nu wil ik ze hier laten studeren en hoop dat ze vervolgens hier ook werk in kunnen vinden. Niet zoals ik en mijn vriend die beiden gediplomeerd zijn, maar genoodzaakt zijn geweest om totaal iets anders te gaan doen. Mijn vriend in de horeca en ik in de mode.

Noem een aantal mentaliteitsverschillen en gewoontes van je ‘gastland’?

Om te beginnen kan ik daar niet zo heel veel over zeggen, simpelweg omdat ik niet zoveel Nederlanders ken. Nederlanders zijn over het algemeen gereserveerd, ik ken de buren bijvoorbeeld nauwelijks. Maar voor een Napolitaanse ben ik ook gereserveerd, en zie ik dit dus niet als een probleem en sinds ik kinderen heb, voel ik me zeer zeker niet alleen! Tevens is mijn zus hier nu ook komen wonen, zij heeft de eerste 3 jaar bij mij ingewoond. Maar nu werkt zij in een restaurant en moet zij voornamelijk ook heel hard werken. Het fijne van Nederlanders is dat ze over het algemeen erg geïnteresseerd zijn in Italië, en dat zorgt er toch wel voor dat ik vaak positieve aandacht krijg! Verder sta ik er om bekend laat naar bed te gaan en vroeg op te staan, maar ook dat ik geregeld te laat kom, gelukkig neemt niemand mij dit kwalijk!

Wat doe je in het dagelijkse leven?

Ik heb twee kinderen gekregen in de periode dat ik bij de ijssalon werkte, mijn man lette toen op de kinderen en ’s middags toen ik thuis kwam, ging hij vervolgens in het restaurant werken. We zagen elkaar bijna nooit, maar hadden geen kinderopvang nodig.

Toen leerde ik via mijn kinderen een vrouw uit Turijn kennen, zij had het idee een kledingzaak te openen zoals in Italië, dit was haar droom. En dit sprak mij gelijk zeer aan, zo ben ik begonnen met mijn boetiek. Alleen Italiaanse merken, onder andere van Paola Barale, een bekende showgirl van de Italiaanse televisie, die een eigen kledinglijn heeft. Kleding die qua prijs/kwaliteit verhouding acceptabel is. Je kunt de stijl beschrijven als ‘klassiek modern’. Ik verkoop ook handgemaakte en beschilderde tassen van het merk Astore uit Venetië, sieraden, zoals onder andere deze ‘gehaakte’ oorbellen.

Allemaal exclusieve merken die nergens anders in Nederland verkocht worden. Ik maak kleine bestellingen met nooit meer dan twee exemplaren per maat, zo blijft het exclusief en kan ik mijn ‘vaste’ klanten geregeld iets nieuws aanbieden. Ik wil de klant meegeven dat ‘netjes’ niet alleen voor een feest hoeft te zijn, maar in het dagelijks leven ook voor veel voldoening kan zorgen voor jezelf en je omgeving! Mijn moeder is naaister en van haar heb ik mijn voorliefde voor mooie stoffen en details geërfd.

www.italianbrands.nl

 

5 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *