Verhalen Sandrina

Het begin

Geregeld wordt aan mijn Italiaanse echtgenoot gevraagd hoe het is om in Nederland te wonen, maar nooit aan mij hoe het is om met een Italiaan in Nederland te wonen?

Ik herinner me nog goed de dag, dat ik en mijn moeder hem gingen ophalen, van het Centraal Station te Amsterdam. Ik was verliefd geworden op een stoere Italiaan, die zijn zaakjes al redelijk voor elkaar leek te hebben. En toch, daar kwam hij dan helemaal voor mij naar Nederland! Hij zag er een stuk kwetsbaarder uit met zijn reiszak daar op dat grote station. Opgelucht dat hij ons zag, namen we hem mee naar mijn huis op de Veluwe.

Het was al gauw duidelijk dat het niet makkelijk zou zijn hier aan het werk te gaan als je geen woord Nederlands spreekt. Van nu af aan was ik voornamelijk zijn stem. Alles wat hij normaal zelf zou zeggen, moest nu via mij. Ik nam de rol van regelaar op mij en al gauw waren de rollen omgedraaid. Als hem iets niet beviel, dan moest ik dit gaan verwoorden, ook al was ik het niet altijd met hem eens!

Hij kwam er al snel achter dat hier niet het warme eten klaar stond rond het middaguur. Ik herinner me nog hoe hij dit gewend was en dat ik in het begin mijn best deed een restaurant te zoeken om hem van een warme maaltijd te voorzien, maar dat veranderde al snel in tosti’s! Dat mijn moeder zich niet voornamelijk met het huishouden bezig hield en zich eigenlijk helemaal niet zoveel met ons leven bemoeide, vond hij toch ook wel vreemd. Heel anders dan zijn Italiaanse mamma. Altijd verzorgend en overbezorgd. Met dit betuttelende, daar heb ik altijd wat moeite mee gehad. Wat dat betreft zijn wij toch een stuk ‘stugger’ en complimenteren ons kind als het na het vallen niet gehuild heeft. Sterk zijn en zelfstandig, dat is voornamelijk het motto. Over beide vormen valt wel iets te zeggen.

Leven  met een buitenlandse partner, zeker als hij voor jou naar een vreemd land is verhuisd, geeft je een zekere verantwoordelijkheid. Als hij heimwee heeft, voel jij je aangesproken. Vooral in het begin kon ik dit gevoel moeilijk loslaten. Het verdriet van zijn familie bij elk afscheid, als we na een vakantie weer naar Nederland terugkeerden, was hartverscheurend. Probeer je dat maar eens niet aan te trekken!

Dus om op de eerste vraag terug te komen, je bent je er altijd bewust van dat je met iemand samen leeft van een andere nationaliteit, dit valt nooit los te koppelen en is daarom dus niet altijd gemakkelijk. Aan de andere kant is het vaak boeiend en verrijkend. Het vergroot je inlevingsvermogen en begrip over het aanpassen aan een andere cultuur, dit geldt net zo goed voor mij als voor hem.

Sandrina Krijger

Dit artikel is ook in het Italiaans gepubliceerd, voor de liefhebbers plaats ik hier de link:

http://www.blogolanda.it/2010/05/10/vorrei-parlare-dei-malintesi-e-pregiudizi-tra-coppie-italo-olandese/

2 Reacties

  • Herald van Zijl

    Hallo Sandrina tijdje (26 jaar) niets meer van je gehoord. Woon tegenwoordig in Lunteren ongeveer 500 meter van de Engweg. Reactie verder volgt.

    • Sandrina

      Hallo Herald,
      Ja, ik herinner je zeker nog, wat een tijd geleden zeg, en dan woon je nog in Lunteren ook! Leuk van je te horen en dat je mijn site hebt ontdekt,

      hartelijke groet,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *