Calabrië,  Verhalen Sandrina

Herinneringen om te koesteren

 

De sfeer, de hitte, de dag indeling, ik herinner me veel van de tijd dat ik in Calabrië woonde. Het huis bevond zich in een buitenwijk maar aan een redelijk drukke doorgangsweg en vooral de vele geluiden die mij vreemd waren, zijn mij bij gebleven. Meerdere malen per dag kwam er zo’n Ape wagentje langs met groente of fruit, vis of slechts gevuld met aardappelen uit La Sila. Hun komst werd hard aangekondigd door de luidsprekers en meestal stopte hij dan pal voor onze voordeur. Haastig kwamen de buurtbewoners om het koopwaar te bekijken en werd er flink onderhandeld, gelachen en gekletst. Vaak als het wagentje allang weg was, stonden de buren nog met elkaar te praten en dit ging niet op een zachte toon! Ook de postbode kwam per auto en claxonneerde een paar keer als er post was. En de wandelende marktkraam geduwd door de “plaatselijke” Marokkaan ontbrak er ook niet aan. Hij verkocht veelal kleding of huishoudelijke artikelen en ook dit trok weer de buurvrouwen uit hun huis. Dus de beroemde siësta, die kon je gewoonweg wel vergeten!

’s Avonds zo tegen tienen was het de gewoonte ons voor de deur te settelen. Achter het huis was een mooi terras met comfortabele tuinstoelen maar nee, de voorkant had zo zijn voorkeur en waren we tevreden met een paar lage houten krukjes. De hele buurt ging namelijk aan de wandel, mooie tienermeisjes op de voet gevolgd door hun moeders die de boel nauwlettend in de gaten hielden. En vele auto’s met jonge Italianen die langs toerden om het wandelend schoon te keuren en te bekijken. Zo zijn er ondanks de chaperonnes vele relaties ontstaan! De hele wandeltocht eindigde bij de plaatselijke pizzeria en bar waar het een drukte van jewelste was. Ondertussen deden de krekels hard hun best en stonden de vele sterren hoog aan de hemel. Met de komst van internet en het mobiel is het veel gemakkelijker geworden om elkaar te ontmoeten en is het nu een stuk rustiger geworden langs de weg, met slechts nog de oudere generatie voor de deur. Bijzonder vind ik het wel dat nu mijn dochter een aantal dagen in ditzelfde huis bij haar oma gaat verblijven met alleen haar Italiaanse familie om haar heen. Ik ben dan ook erg benieuwd naar haar ervaringen en of dit ook prachtige herinneringen worden om te koesteren.

Sandrina Krijger

5 Reacties

    • Sandrina

      Hallo Clara,

      Bedankt voor je leuke reactie en dat het verhaal voor je herkenbaar was, het is moeilijk om op schrift een gevoel over te brengen. Gelukkig veranderen ondanks de snelle maatschappij, de geuren, geluiden en de warme avonden niet en het was dan ook leuk om te horen dat mijn dochter ook vergelijkbare ervaringen heeft opgedaan en de avonden met de hele familie voor de deur ook het leukst vond!

  • Clara

    Wat leuk, zoals je de toenmalige situatie beschrijft.

    Ook ik heb in het zuiden van Italië gewoond ( in een dorpje op 4 kilometer vanaf Lecce) en ondanks toch ook de moeilijkheden die ik daar ben tegengekomen, zijn er ook vele mooie en leuke herinneringen.

    Toen ik er voor de eerste keer uit een auto stapte, dacht ik dat ik in de jeugd van mijn vader was gestapt. Wat een enorm verschil was dat toen. Inderdaad is door internet alles in een sneltreintempo aan het veranderen en lijkt alles steeds meer op elkaar.

    Bij mijn schoonmoeder voor de deur was er de wekelijkse markt en dat was helemaal een feest. En dan de dorpsfeesten met processies, fanfare en duizenden lichtjes, geweldig!

    Enig zijn de ook de herinnering aan de belevenissen tijdens de geboorte van ons eerste kindje (1973), toen kwam het halve dorp (inclusief burgemeester en moeder overste uit het klooster) eventjes naar de kale baby met blauwe kijkers kijken. Zo grappig!!

    Al met al was het een leuke tijd en ben ik blij die te hebben meegemaakt.

    Ciao,
    Clara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *