eilanden/ le isole,  Verhalen Sandrina

Reizen is emotie

Met reizen bedoel ik niet de vakantie maar het reizen op zich. Wanneer ik op het vliegveld, station of op de snelweg ben richting het zuiden dan begint al dit gelukzalige gevoel. Hier kunnen velen zich nog in vinden maar in het volgende iets minder. Ik doe dit namelijk graag alleen, zeker niet altijd, maar wel af en toe. Alleen ik en de te maken reis. Het duurt meestal een halve dag om het schuldgevoel en het afscheid van me los te laten, maar al gauw volgen de momenten waar je het allemaal voor doet. Zoals afgelopen winter, ik besloot met de nachttrein naar Milaan te gaan, ik vertrok vanaf Utrecht en de nachttrein leek nog exact dezelfde zoals ik die twintig jaar geleden nam. Ik voelde me nog niet goed en zeker niet toen ik de laatst gearriveerde persoon bleek te zijn in het 6-persoons compartiment. Het licht was uit en ik moest op de tast nog mijn koffer kwijt zien te raken onder het onderste bed. Terwijl ik hier mee bezig was, voelde ik slasaus in mijn nek en op mijn haar vallen van een vrouwspersoon die het middelste gedeelte tot haar beschikking had en die blijkbaar niet even kon wachten met haar sla te eten tot ik mijn koffer had opgeborgen. Boos klom ik naar mijn bovenste gedeelte zonder een woord met iemand gewisseld te hebben. (Dit was dus nog in die eerste halve dag!) ‘s Ochtends vroeg moest ik overstappen in Basel voor het laatste stukje richting Italië. Ik zocht gelijk de restauratiewagen op en nam plaats naast een ouder stel die al aan hun ontbijt waren begonnen en bestelde een cappuccino met een croissant.  En toen overviel mij het, het moment waarop je zorgen even niet meer bestaan, daar ‘s ochtends vroeg aan die tafel met het felle zonlicht buiten, hartje winter en prachtig besneeuwde bergen aan weerszijden van de trein.

Mocht je in het zuiden van Italië zijn dan kan je gemakkelijk met een treinkaartje een dagje Sicilië doen. Dit kan natuurlijk ook andersom vanaf Sicilië en een bezoekje brengen aan de regio Calabrië. Zo deed ik dit dus ook, de treinreis alleen al maakte het de moeite waard! Bij Messina Marittima als je dus richting Calabrië wilt gaan of bij Villa San Giovanni voor Sicilië daar stopte de trein en vervolgens was er af en toe beweging in de trein. Dit proces duurde minstens een half uur maar toen reed de trein duidelijk vooruit, stopte en de deuren gingen open. Bijna iedereen stond op en lieten hun koffers en spullen achter en stapten uit. Ietwat verbaasd hierover deed ik toch hetzelfde. Ik moest een ijzeren trap omhoog waar ik op de volgende verdieping allemaal auto’s zag staan, liep nog een trap omhoog en toen werd ik overrompeld door emotie. De felle zon, de hitte, het schuimende zeewater, de ronkende motoren, ik vond het prachtig. Het vasteland aan een kant en het eiland aan de andere, het was een overweldigend gevoel. De hele oversteek duurde niet langer dan twintig minuten maar voor mij was het onvergetelijk. Eenmaal aan de overkant vervolgde de trein zijn reis.

Sandrina Krijger

3 Reacties

  • Anita

    Ik reis ook vaak alleen en dat bevalt me uitstekend. Ik geniet van alles wat er op me af komt. Ik ben alleen in Sardinie geweest en een keer samen naar Sicilie. Momenteel heb ik een lover in Napoli e die laat me regelmatig de mooiste plekjes zie in Zuid-Italy. Prachtig daar. Ruzie maken kunnen ze ook maar na de ontlading zijn ze alles vergeten. Ze zijn ook heel jaloers haha….
    Ik ga in januari weer naar Napoli en wil dan Pompeii bezoeken. Heb er nu al weer zin in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *