Verhalen Sandrina

Mijn Nederlandse dochter met Italiaans temperament

Het klinkt leuk, toch zorgt dit temperament geregeld voor vreemde situaties of problemen. Ook al is ze in Nederland opgevoed en opgegroeid, de aangeboren karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het is voor mij zo herkenbaar Italiaans, het ontvlambare, haar grote betrokkenheid, die heftige reacties. Pas daarna, na al die emotie, de ontlading, komt het relativeren. Waar de Nederlanders in Italië nog van gecharmeerd zijn, waar het nog prachtig wordt gevonden als de Italianen hard met elkaar discussiëren met hun drukke gebaren en manieren, is dit in de Nederlandse maatschappij vaak niet geaccepteerd en wordt het zelfs als asociaal gedrag ervaren. Alleen op de ‘geoorloofde plekken’, Italiaanse restaurants en ijssalons, wordt het juist weer erg gewaardeerd…

Afgelopen winter moesten wij vlak voor de kerstdagen ’s ochtends vroeg het vliegtuig halen, net die nacht had het heel veel gesneeuwd en met veel moeite kwamen wij bij het vliegveld aanrijdden, laadden de koffers uit en zagen toen een agent aanstalten maken om een bon uit te schrijven, want wat bleek, onder dat pak sneeuw was een gele streep getekend en wij mochten daar dus niet laden en lossen. Iedereen vond het belachelijk, alleen mijn dochter was de enige die dit ook moest verwoorden, hard schreeuwend liet zij haar ongenoegen horen, waarop de agent begon te dreigen om de bon zelfs te verhogen als dat meisje niet haar mond kon houden! Ik moest haar dus berispen ook al deed zij iets waar wij het diep in ons hart allemaal mee eens waren, hier kon ik haar nog beïnvloeden, helaas kan ik haar niet overal beschermen voor die emoties van haar.

Zoals onlangs het geval was, mijn dochter zit in haar examenjaar op een grote scholengemeenschap in een Brabants dorp, en moest een spreekbeurt houden. Ze had deze een paar keer aan mij voorgedragen en ik moest de tijd opnemen want dat was zeer belangrijk. De hele klas had geboeid geluisterd, echter de juffrouw kon de spreekbeurt niet waarderen en gaf als reden daarbij aan dat deze tekort had geduurd. Mijn dochter vond dit zo een onterecht argument, en was zwaar teleurgesteld toen ze een 4,5 kreeg. Dit was gewoonweg teveel voor haar om dit rustig achter haar tafeltje te kunnen verwerken. Ze moest het klaslokaal even verlaten om haar emoties de baas te kunnen zijn, en liep naar de deur waarop de juf op sprong vanuit haar stoel om vervolgens met haar hele lijf de deur te versperren. Hierdoor raakte ze nog meer overstuur en duwde de juf opzij om zich te bevrijden uit deze vervelende situatie. Maar te laat… het kwaad was al geschied. Mijn dochter had geweld gebruikt en stond opeens symbool voor het op dit moment actuele onderwerp ‘geweld tegen leraren’ ! Het werd zeer hoog opgenomen, ze mocht twee dagen de lessen niet meer in, heeft een hele dag in een kamer apart gezeten, en ik moest samen met mijn dochter bij de leiding komen en de consequenties zouden nog volgen! Er was geen aandacht en ruimte voor haar als individu, geen begrip voor het feit dat we niet allemaal hetzelfde reageren.

Mijn dochter staat vol passie in de maatschappij, maar er is geen tolerantie voor haar gedrag, en zij moet dit dus nu onder controle gaan houden. Het gaat mij als moeder aan het hart en ik ben ook wel benieuwd of andere ouders in Nederland, waarvan één ouder van Italiaanse afkomst is, ook kinderen hebben met zo’n typisch Italiaans temperament en tegen dit onbegrip oplopen.

Sandrina Liguori-Krijger

14 Reacties

  • iwi

    Hallo
    Zeer herkenbaar. Mijn Moeder is van Duitse afkomst en mijn Vader die ik aan het zoeken ben is Italiaans. Ik heb zeer veel last van mijn temperament. Ik ben nu 51 jaar en ik probeer wat rustiger te worden maar ik merk dat dit niet altijd lukt.Zij noemen het hier in Nederland Adhd.
    Ik ben een zeer emotionele vrouw. HSP .
    Ik heb veel humor maar ik merk dat heel veel mensen mij niet begijnen. Als ik lach dan zeggen ze doe normaal. Bij films of Muziek heul ik mee. Dan wordt gauw gezegd stel je niet zo aan of je wilt alleen maar aandacht.Ik ben eigenlijk een heel liefdevolle vrouw .Mijn hart is vol met liefde. Die maatschappij moet leren dat elk mens uniek is.En iedereen nu anders is denkt en voeld.Ben afgelopen jaar voor het eerst in Italië op vakantie gewezen. Ik voelde mij direct thuis.Ik hoop echter dat ik mijn Vader nog vind

  • Janna

    Per toeval kwam ik op dit stukje en ook al is het van 2015, ik moest even reageren.
    Ik ben zelf een kwart Italiaan en ik herken dit heel erg. Moet zelf zeggen dat ik je dochter nog mild vind qua temperamentje. Bij mij zeggen altijd dat ik van aaibare kitten naar moordlustige gremlin ga in een fractie van een seconde haha. En dat is ook wel zo. Ik kan zo kwaad worden om onrecht dat ik serieus als een ware maffioso achter iemand aan ga jagen. Krijg ik oprechte excuses en ik kan het vergeven kan het best goed komen. Kan ik het niet vergeven of geen excuus dan kunnen ze beter gaan verhuizen. Ik kan best relativeren en de boel met rust laten maar dat waak vlammetje is zo weer opgeladen tot een mega fik. Er is niks mis met het Italiaans temperament. Zeker niet bij een vrouw…geen vent die het in zijn hoofd haalt daar mee te fucken..

  • Merlijn

    Ik ben de 4de generatie. Mijn betovergrootvader was zuid Italiaan. En de rest Nederlands. Maar geloof me dat temperament zit er nog steeds in. Ook mij komt dit allemaal erg bekend voor. Ik heb geleerd om mijn temperamentvolle karakter te omarmen. En eerlijk er zit vooral veel liefde in toch!!??? Dus wel beetje in de gaten houden, maar vooral je eigen kern nooit ontkennen. Je krijgt het er zo een twee drie niet uit. Daar gaan wellicht wel zeven generaties overheen.Dus heb jezelf lief zoals je bent. X

  • Letizia

    Ciao Sandrina,
    Interessant stukje! Je weet, ik ben zelf half Italiaanse en half Nederlandse en ja dat temperamentvol reageren herken ik maar al te goed. En ik ben in al die jaren geen steek veranderd. Nu dat ik in Italie woon merk ik dat het niet zo opvalt hoe ik reageer. Mijn vriend is precies hetzelfde en vindt mijn reacties niet echt bijzonder. Erg fijn kan ik je verzekeren!
    Cari saluti, Letizia

  • Kelly

    Ik ben half belg, half italiaanse en ik herken me helemaal in uw dochter. Met men vader (Die italiaan is) heb ik bijna geen contact meer sinds men tiende omdat men ouders toen uit elkaar gingen. Ik ben dus ook vooral opgegroeid door men belgische familie. Ook zij hebbe altijd problemen gehad met men karaktertje. Hier in Belgie wordt het nog minder geaccepteerd. Toch ben ik er wel redelijk trots op zo te zijn, niemand kan me verwijten dat ik achterbaks ben. Mijn familie heeft al meerdere malen geprobeerd me te veranderen maar dit is hun nooit gelukt en dankzij men karakter kan ik toch zegge dat ik al heel wat dingen bereikt heb in het leven. Als advies wil ik meegeven laat uw dochter maar gedacht zeggen tegen mensen, maar maak haar duidelijk dat ze dit eerst en vooral eerst probeerd op een vriendelijke manier

    Veel geluk en vriendelijke groeten

    Kelly

    • Sandrina

      Hartelijk dank voor je reactie, mijn dochter en ik vonden het leuk om te lezen. Het blijft een moeilijk punt, ze heeft zelf ook soms last van haar eigen karakter en ook voor haar is het moeilijk om deze enigszins aan te passen, maar het zou wel gemakkelijker zijn voor de naasten in haar omgeving!

  • Anne Martens

    Mijn dochter is half hongaars half nederlands
    Het probleem is dat In nederland er geen remmingen zin tijdens de opvoeding terwijl dat in Italië en hongarije er dit er uit geslagen wordt. Hier wordt dit temparent op tijd herkent. In nederland zijn de karakters nogal koel, maar van nature geremd.

  • maria cristina giongo

    Hai ragione, Sandrina, COMUNQUE i nostri figli vanno tenuti sotto controllo!!!!

    Coraggio!

    Voor Karin@ je bent ook een goede moeder omdat je wil jouw dochter helpen om in het leven op een goede manier te treden.
    Brava! Het is veeeeeel werk maar het is onze taak.

    Ciao a tutti!

  • Maria Cristina Giongo

    Brava Sandrina che bel blog!

    Ma non ti preoccupare per tua figlia! E’un’età difficile…se poi aggiungi il temperamento italiano, ahi ahi…..Anche mio figlio è così; ha ereditato da me, la mamma, un temperamento tipicamente italiano e anche lui si infiamma per un niente. In lui riconosco molte delle caratteristiche del mio Paese, meno di quelle del padre olandese ( se non il fatto che sa essere un buon risparmiatore ed ha il senso degli affari).

    Però ho conosciuto la tua seconda figlia, Adriana, e mi pare un tesoro di ragazza: dolce, tranquilla, educata, intelligente, sensibile. Una vera “stellina”!

    Ricordati poi che quello che come mamma semini…prima o poi, soprattutto passato il periodo dell’adolescenza, porta buoni frutti. Per quanto riguarda il carattere, però, quel pizzico di italianità sarà sempre nel sangue dei nostri figli e dobbiamo imparare a conviverci.

    Un bacione e alla settimana prossima!

    • Sandrina

      Molto grazie Cristina, per tutti i complimenti. Questo carattere col temperamento Italiano di mia figlia a me mi fa dolcezza, ma bisogna averlo sotto controllo. Questa settimana alla scuola mia figlia ha visto le conseguenze, quindi la prossima volta stara’ piu attenta.

      Cari saluti e buon weekend!

  • Karin

    O,o,o, zo herkenbaar. Ik houd mijn hart vast want mijn dochter is pas 8.
    Ze kan inderdaad exact zo reageren. Thuis proberen we nu het stop-denk-doe principe toe te passen maar hmmm….. ik weet niet of het ons gaat lukken.
    Je kan natuurlijk niet, ook al baal je nog zo erg, de klas zomaar uit lopen. Dat is ook een signaal van disrespect.
    Stop – en denk even na
    Denk – wat vindt een ander er van wat ik zeg of doe
    Doe – dan pas doen

    Leuke theorie. Nu hopen dat het invloed heeft op het impulsieve. Dit vraagt veel oefening. Ik probeer het mijn dochter bij te brengen zodat ze er later baat bij heeft. Ook elkaar uit laten praten hoort hierbij. Ik erger me aan Italiaanse praatprogramma’s waar ze door elkaar praten c.q. schreeuwen. Allemaal op zichzelf staande monoloogjes, lijkt het.

    • Sandrina

      Leuk om te horen, dat er altijd wel een dochter/zoon bij is, in een half Nederlands/Italiaans gezin, die extreem Italiaanse karakteristieken heeft. Mijn jongste heeft dit bijvoorbeeld niet zo heel uitgesproken. Ik wens je veel succes met het oefenen, ookal vind ik het jammer als ze het helemaal kwijtraken, het maakt ze wel zo bijzonder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *