eilanden/ le isole,  Interviews,  muziek

Van Cagliari naar Parijs (interview)

In het kader van de reeks interviews met Zuid-Italianen, die hun bestaan elders dan in Italië opbouwden, heb ik een interview met de professionele violist Stefano Amara, hij verliet zijn geboorteplaats voor Parijs.

Hoe lang woon je in Frankrijk, en was het voor je carrière nodig om Italië te verlaten?

Ik woon in Parijs sinds 2001, maar ik kom al veel langer in deze stad. Toen ik jonger was, kwam ik voornamelijk om er te studeren en om te perfectioneren. Sindsdien was mijn droom om er te gaan wonen, wegens de rijke cultuur en de vele mogelijkheden op werkgebied. Voor mijn carrière was het beslist beter en nodig om Italië te verlaten (helaas). Zoals je steeds meer en duidelijker hoort de laatste tijd, heeft Italië weinig bronnen, die ze zeer zeker niet in de kunst investeren en ook niet in de muziek. Steeds meer orkesten moeten stoppen en de leerlingen van het conservatorium zijn gedoemd om werkeloos te worden. Er is weinig werk en er zijn veel muzikanten, dit resultaat spreekt dus voor zich.

Kom je vaak in Sardinië en wat mis je het meest?

Ik kom niet vaak in Sardinië, voornamelijk in de zomermaand augustus. Wat mis ik het meest? Mijn familie en vrienden natuurlijk, een minder haastig leven, de warme contacten met elkaar, het betere klimaat en het Sardijnse eten..

Waarin verschillen de Fransen van de Italianen?

Ik maak een verschil tussen de Parijzenaren met de Fransen. De Parijzenaren zijn een aparte categorie. Zoals alle inwoners van grote steden hebben ze een geheel eigen manier van doen. Ik zal het beter uitleggen. Ondanks dat Frankrijk tot de gastvrije landen behoort, vooral op sociaal gebied, zijn de Parijzenaren erg individualistisch. Ze werken hard, hebben krampachtige werkgewoontes, de metropolitaan is als een sardineblikje die dagelijks wordt opengetrokken en ’s avonds zijn ze zo uitgeput dat ze vroeg naar bed gaan. Hier gebruikt men de uitdrukking: metro, boulot, dodo (metropolitaan, werk en slapen). Ze zijn wel precies in het opvolgen van de maatschappelijke regels, in tegenstelling tot de Italianen. Maar uiteindelijk lijken we best veel op elkaar, ze zeggen wel dat Italië en Frankrijk als neven zijn.

Kan je iets vertellen over je werk?

Ik verdeel mijn tijd tussen les geven en het houden van concerten. Mijn concert leven vraagt veel van me. Ik probeer zoveel mogelijk de concerten te onderscheiden door verschillende formaties en muziekstijlen. Naast de klassieke muziek, houd ik van tango muziek spelen. Ik speel veel in Parijs en in Europa, maar nooit in Italië… Maar eerlijkheidshalve maakt me dat niet meer zoveel uit.

Zou je ooit willen terugkeren en waar zou je dan gaan wonen?

Het idee om weer in Italië te gaan wonen, komt vaak op in mijn gedachten. Maar als ik realistisch ben, is dit niet mogelijk behalve dan als ik een ander vak zou kiezen. Maar als ik terug zou keren, zou het Sardinië worden voor de bovenstaande redenen.

Je bent geboren in Cagliari, wat zou je ons aanraden om daar te bezoeken?

Cagliari is een geweldige stad, heeft een prachtige kristalkleurige zee, mooie stranden, goed eten en vrolijke mensen. Ideaal voor een mooie vakantie.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Zonder twijfel doorgaan met les geven en concerten houden. En sinds een tijd werk ik aan een groot project, en dat is het eerst creëren van een kamerconcert en daarna een symfonisch concert. Maar het is een zware onderneming, met een groot spectrum en moeilijk te realiseren. We zien wel wat de toekomst brengt.

www.stefanoamara.over-blog.com

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *