Verhalen Sandrina

Italiaanse dialecten

 

Italië kent vele dialecten. Elkaars afkomst valt goed te raden zodra er gesproken wordt. Ik begin hier al aardig handig in te worden. Het meeslepende, ietwat zangerige Napolitaanse dialect is één van de meest herkenbare, dit komt ook door de vele liederen die in het Napolitaans gezongen zijn. Maar ook het Milanees, wat totaal anders is, is zeer herkenbaar. Een grappig detail is, dat als een zuiderling zich in het noorden vestigt, hij het dialect van aldaar overneemt, terwijl als een noorderling zich in het zuiden vestigt, dit absoluut niet gebeurt! Waarschijnlijk komt dit doordat het dialect uit het noorden geassocieerd wordt met welvaart en een goede economie, terwijl het dialect van het zuiden toch vaak met mensen van het platteland, de zogenaamde ‘boeren’, wordt geassocieerd.

Dit onderscheid maken ‘wij’ buitenlanders echter niet, omdat ik een aantal jaren in Calabrië heb gewoond, en hier het Italiaans heb leren spreken, is het onvermijdelijk geweest dat ik dit dialect heb overgenomen. Zelfs het meest ‘plat’ gesproken Calabrees is voor mij prima te verstaan. In het begin was ik er niet bewust van dat ik een zwaar Calabrees dialect aan het ontwikkelen was, maar werd daar later met plezier op gewezen. Italianen uit andere regio’s vonden het nogal hilarisch wanneer ik als een Nederlandse werd voorgesteld en vervolgens als een Calabrese begon te praten! Op mijn beurt moest ik me goed concentreren op wat er gezegd werd, als ik met een Italiaan uit het noorden aan het praten was. Niet zo lang geleden bevond ik me op het eiland Sicilië met een Italiaan die, laten we zeggen ‘ABI’ (Algemeen Beschaafd Italiaans) sprak. We konden de weg niet vinden en besloten het aan een paar fruitverkopers langs de weg te gaan vragen. Behulpzaam en met veel overgave legden zij de te rijden route uit. Ze waren erg aardig en we namen ook nog wat perziken mee. Eenmaal terug in de auto merkte ik op hoe vriendelijk ik ze vond en of we dan nu maar weer verder konden gaan. Waarop hij mij antwoordde: “als ik weet waarheen, ik heb werkelijk geen woord begrepen van wat er is gezegd!” Geruststellend zei ik hierop: “alsmaar rechtdoor en bij de tweede afslag rechtsaf!”

Dit voorval bevestigde dàt wat ik al had ervaren en wat overigens ook wikipedia beweert, dat het Siciliaans nauw verwant is aan het dialect van Calabrië. Ook al hoort menig Siciliaan dit niet graag, want het Siciliaans wordt als een afzonderlijke taal beschouwd.

Sandrina Krijger

Het zuiden van Italië roept nog altijd de associatie op met maffia en armoede. Dit beeld wil ik graag genuanceerder zien. Zuid-Italië is een schitterend gebied met prachtige natuur, kunst en cultuur. Ik houd me bezig met de 5 meest zuidelijke provincies, Campanië, Molise, Apulië, Basilicata en Calabrië en de eilanden. Op mijn 17e ging ik voor het eerst naar Zuid-Italië. Het was liefde op het eerste gezicht net zoals dit een jaar later gebeurde toen ik mijn echtgenoot leerde kennen in Calabrië. Ontelbare keren ben ik in het Zuiden geweest en ik heb een tijd bij mijn schoonouders ingewoond. De artikelen die ik schrijf gaan over de cultuurverschillen die mij zijn opgevallen, op een ietwat ironische wijze beschreven.

3 Reacties

  • Giel Kleijkers

    Goedemorgen,
    Ben ten einde raad, moet een lied van Francesco Paolo Tosti zingen “A Vucchella” en sloof me uit de vertaling te vinden van dit lied. Wil tenslotte weten wat ik zing. Vucchella zou mondje betekenen?
    Heeft u een tip waar ik de vertaling van dit Napolitaans lied zou kunnen vinden.
    Vrindelijke groeten
    Giel Kleijkers

  • Will

    Hallo Sandrina,
    Mijn complimenten met je vernieuwde site, is nog mooier geworden en nog overzichtelijker.Ik lees je verslagen heel erg graag en vol bewondring kijk ik naar de mooie foto’s van de natuur en de oude gebouwen.
    Heb je misschien ondertussen al het recept gevonden om Baba te maken?
    Groetjes, Will.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *