Mijn sympathieke gids

Ik had altijd al die ‘kabouterhuisjes’ willen zien, dus ging ik op weg naar de Valle d’Itria in Apulië, waar deze trulli kenmerkend zijn voor dit gebied. Met een heerlijk zonnetje reed ik in mijn autootje over de glooiende heuvels, een droomachtige omgeving en het leek net of ik in een soort van Efteling-achtige setting terecht was gekomen. Ook ik verbleef in een trullo, eindelijk een huisje gevonden op maat! Het lag vlakbij het stadje Ostuni, maar net iets aan de buitenrand en het was van belang de juiste inrit niet te missen, van waaruit het nog zo’n drie kilometer rijden was. Het lag op het mooie terrein van Annett en Rosanna, die een aantal jaren geleden besloten zich hier te gaan vestigen, een heerlijke serene omgeving en een prima uitvalsbasis tot al die prachtige plaatsjes in de Valle d’Itria.

De eerste avond besloot ik Ostuni te bezoeken maar om voor het donker terug te keren, aangezien ik beslist niet het risico wilde lopen om na een perfecte vlucht en autorit die avond alsnog te verdwalen. De eerste ontmoeting met het ‘witte stadje’ was goed, een gezellig historisch centrum, waar ik weliswaar met moeite de auto kwijt kon, maar op het gezellige plein een heerlijke crêpe met nutella kon bestellen, aangezien ik met de restauranttijden hier niet uit eten kon gaan als ik tenminste voor het donker terug wilde zijn. Niet gemakkelijk, maar ik vond de weg terug en vertelde mijn zorg hierover aan Annett, die mij attendeerde op een parkeerplaats op nog geen kilometer afstand van de inrit en van waaruit ik dan te voet zo naar boven, naar het historisch centrum kon wandelen.

De volgende avond voerde ik het plan uit en klom op mijn hakken naar boven om eerst eens de winkeltjes te kunnen bekijken om daarna in een restaurant te kunnen belanden. Nog geen paar passen gezet of ik hoor al iemand roepend achter mij aanlopen, ik zat al te bedenken hoe ik hier weer zo snel mogelijk vanaf kon komen, maar toen ik me omdraaide, was ik aangenaam verrast. Het betrof hier namelijk Marco, 73 jaar en eeuwige vrijgezel en blijkbaar nog steeds op zoek… Hij was zeer vereerd dat ik als Nederlandse zo vroeg in het jaar ‘zijn stadje’ kwam opzoeken en hij zou mij wel eens heel Ostuni laten zien. Gelijk gingen we op weg, via het steile paadje omhoog, langs de winkeltjes en op weg naar de kathedraal. Vroeger werd deze nog gewoon met het woord kerk aangeduid maar nu had dit gebouw promotie gemaakt, en hij was daar zeer trots op. Helaas was de kathedraal al gesloten toen we daar aankwamen, en hij beklaagde zich hierover bij de plaatselijke politie hoe dit toch mogelijk was, net nu hij een Nederlandse journaliste aan het rondleiden was. Kilometers liet hij mij lopen, constant waarschuwend voor de gladde stenen en afstapjes, ja volgende keer graag platte schoenen aandoen, was zijn advies.

Heel ‘belangrijk’ Ostuni werd aan mij voorgesteld en hij gaf mij inside informatie over waar de bordelen van Mussolini toentertijd waren…, ja dat wist hij nog wel! Als ik niet had aangegeven dat ik inmiddels toch wel erge trek had gekregen, waren we ook nog bij de burgemeester beland, maar gelukkig bracht hij mij naar een gezellig restaurant met een allervriendelijkste eigenaar en ober. Marco had al gegeten maar hield me graag gezelschap en mij werd de inktvis met rucola en tomaat aanbevolen, deze was inderdaad heerlijk tezamen met een goed glas wijn. Toen ik om de rekening vroeg, werd deze weer gauw weggestopt want deze zou Marco later wel betalen. Vervolgens bracht hij mij netjes naar mijn autootje en maakte zich zorgen of ik wel de juiste richting op zou gaan bij de iets verder gelegen kruising. Ik zei dat hij zich daar geen zorgen om hoefde te maken, maar toen ik de parkeerplaats afdraaide bevond ik me opeens achter Marco, die midden op de weg hard voor mijn auto uitrende tot aan de bewuste kruising, een ongelooflijk tafereel, wat was die man vitaal!

Marco

Marco

De hele weg terug vroeg ik me af of dit nu aan het klimaat, de omgeving, het gezonde eten of wellicht aan het vrijgezellenbestaan te danken was. Totdat ik me na zo’n 10 minuten realiseerde dat ik eigenlijk vlakbij de inrit geparkeerd stond, en vervloekte mijzelf even over het glas wijn en voelde een lichte paniek. Al deze zijwegen waren namelijk compleet donker en nu moest ik ook nog eens keren en deze van de andere kant af herkennen. Er zat niets ander op dan de kalmte te bewaren en heel langzaam terugrijdend vond ik de inrit gelukkig terug en reed snel naar de trullo. De volgende ochtend vertelde ik maar niet aan Annett dat ik alsnog de inrit finaal gemist had, maar wel over Marco, mijn sympathieke gids, die hopelijk nog vele toeristen mag verwelkomen!

Sandrina Krijger

Bezoektips: Ristorante Chiazza Cuverta, Via Scalinata Don Elio Antelmi, Ostuni, Caffetteria-Wine Bar Mona Lisa, Via Roma 7, Ostuni, Caffè Garibaldi, Piazza della Libertà 52-53, Ostuni, Ristorante Porta Nova, Via G. Petrarolo 38, Ostuni

 

 

Porta Nova

Porta Nova

2 gedachten over “Mijn sympathieke gids

  1. Hi Sandrina,

    een supermooi reisverslag en prachtige foto’s.
    Mijn complimenten en trouwens ook heel mooi het verslag van jou betreffende de film Terraferma.
    Groetjes, Will.

  2. Leuke post en mooie foto’s!! En geweldig om rondgeleid te worden door deze heer Marco 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *