Verhalen Sandrina

De soep wordt niet alleen heet gegeten…

Eens in de zoveel tijd ontkwamen we er niet aan om de familie op het ‘platteland’, die in het prachtige berggebied La Sila woonden, te gaan opzoeken. Het was niet zo zeer de afstand, maar door de steile en kromme weggetjes werd het toch nog een behoorlijke reis. Eerst kwamen we nog door verschillende dorpjes, maar we eindigden tussen de verlaten bergen, met slechts nog wat grazende schapen of een passerende vos. De natuur was prachtig en de stilte overweldigend. Bovenop zo’n berg bevonden zich zo’n 6 à 7 huizen, geheel uit eigen initiatief en beweging gebouwd en waarschijnlijk nog steeds onbekend bij het kadaster. Elke broer en zus had een eigen huis, vlak tegen elkaar of tegenover elkaar gebouwd. Daarbij kwam nog dat een ieder gemiddeld zo’n 4 kinderen had en dit tezamen met kippen, varkens, geiten, schapen, katten en honden was het een heel dorp geworden. Wanneer wij daar aankwamen, zag het er altijd verdacht stil uit, later begreep ik dat dit bewust werd gedaan om af te wachten bij wie wij als eerste zouden aankloppen. Een ere kwestie dus en voor ons een moeilijke keuze, temeer omdat diegene met wie wij het meest ophadden, in het laatste huis woonde, en dit zou dan inhouden dat we eerst iedereen zouden moeten passeren. Hoe dan ook ontkwamen we er toch niet aan om ieder gezin met ons bezoek te vereren, en telkens weer kregen we een warm onthaal, tezamen met een glas zelf gemaakte wijn of een nog sterker brouwseltje. Alles werd daar zelf gemaakt; de kazen, de salami’s, worsten en natuurlijk de wijn, sommige producten werden op de plaatselijke markt verkocht.

De hele middag ging voorbij, want een uur waren we minstens kwijt bij elk bezoek en we voelden ons steeds meer teut worden. Ik begon me al lichtelijk zorgen te maken over de weg terug en natuurlijk mochten we niet net voor het eten wegrijden en leek het mij ook wel een goed idee om de maag met wat eetbaars te vullen. Op het menu stond tortellini in brodo, dit zijn tortellini gekookt in een bouillon en deze worden ook in deze bouillon als een soep opgediend. We zaten met z’n allen aan een grote ronde houten tafel, eenvoudig en rustiek. Ter plekke werd de kaas boven je bord geraspt, en een ieder begon smakelijk te eten. Net toen ik een hap wilde nemen, zag ik van alles rond spartelen in mijn soep, het waren hele kleine wormpjes. Ik keek om me heen maar niemand leek ergens last van te hebben, en waren druk pratend en slurpend de tortellini aan het verorberen. Hoe graag ik ook dit tafereel niet wilde verstoren, ik kreeg het niet voor elkaar, dus toen er gevraagd werd waarom ik niet at, vertelde ik wat beschaamd over de wormpjes. Excuserend haalden ze mijn bord weg en vertelden me dat deze uit de kaas kwamen, en ik kreeg gauw een nieuw bord tortellini, zonder de kaas wel te verstaan. De anderen hadden gelukkig geen moment geschokt gereageerd, maar aten smakelijk verder.

Sandrina Krijger

 

 

 

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *