Nederland-Italië: een verloren wedstrijd…

In het begin was het moeilijk wennen aan mijn totaal andere leven in Zuid-Italië. Vooral het in de watten leggen van de mannen, het verzorgen van hen, was voor mij, opgegroeid in een echt vrouwengezin erg moeilijk om te zien en aanvaarden. Maar als jong meisje wil je graag geaccepteerd worden en zeker door je schoonmoeder. Ik probeerde haar te evenaren, en het werd een ware concurrentiestrijd die ik nooit zou kunnen winnen. Het betuttelende zat gewoonweg niet in mijn aard, maar ook het geduld dat zij opbracht als haar zoon haar tig keer liet opstaan, omdat hij ergens trek in had of wilde hebben en zij dit zonder morren altijd maar weer kwam maken of brengen. Voor zowel mijn man als voor haar leek dit de gewoonste zaak van de wereld.

Een van de belangrijkste taken was toch wel het koffie zetten. Het eerste waar ik mee begon zodra ik wakker werd, want als ik dit niet zou doen, met een schoonmoeder die onder je woonde, was het risico dat hij deze wel beneden zou gaan halen en wat voor indruk zou ik dan wel niet achterlaten… Dus nee, geen haar op mijn hoofd! Het kleine espressoapparaatje moest eerst met een theelepeltje gevuld worden tot aan de rand met gemalen koffiebonen, vervolgens werd de andere helft er goed op vastgedraaid want anders liep de koffie er al aan de zijkant tussenuit. Dan werd deze op het gas gezet en moest ik erbij blijven staan en vulde ondertussen een kopje met een grote hoeveelheid suiker. Namelijk de allereerste koffie die naar boven kwam, moest ik opvangen en op de suiker gieten en heel hard staan roeren totdat er een gele smeuïge massa ontstond. Wanneer het espressoapparaatje geen koffie meer spuwde, pakte ik een grote schep van deze suikermassa en deed dit in een espressokopje waar ik de koffie vervolgens bijgoot, goed roerde en zijn espresso met schuim was klaar! Dit ritueel ging me gelukkig goed af, en zo probeerde ik vele dingen over te nemen, inclusief verse pasta maken, en probeerde ik punten te scoren met een Hollandse appeltaart te maken.

Maar ook al deed ik zo mijn best, het resultaat verraadde vaak het krampachtige en deze niet spontane acties van mij. Desondanks met de komst van de kinderen voelde ik me er toch wel langzaamaan bijhoren, totdat de voetbalwedstrijd Nederland-Italië ’s avonds op de tv zou komen. Al mijn schoonzussen, zwagers, echtgenoot en schoonmoeder zaten voor de buis. Tot mijn verbazing ging mijn schoonmoeder ongegeneerd helemaal uit haar dak, nooit geweten dat zij van voetbal hield… en de verwensingen naar de Nederlanders loog er niet om. Toen besefte ik dat het een verloren wedstrijd was en het aanpassen vanaf nu moest ophouden.

Sandrina Krijger

(Dit artikel is gepubliceerd in ‘Il giornale della fiera’, editie zomer 2012)

 

 

 

 

2 gedachten over “Nederland-Italië: een verloren wedstrijd…

  1. Heel herkenbaar dit. Wij wonen in de Marken en mijn dochter is getrouwd met een Italiaan. Zij gaat de strijd niet aan maar maakt handig gebruik van de onvermoeibare schoonmoeder. En die schoonmoeder verwent er ons ook nog van tijd tot tijd bij. Soms voelt zelfs mijn vrouw zich een beetje schuldig, wat niet nodig is natuurlijk.

  2. Cerca di essere realista,inventati qualche altra cosa,
    se vuoi ti do una mano ma non mi sembra giusto quello che scrivi
    cordiali saluti
    SERGIO

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *