Verhalen Sandrina

De bevlogen vliegreis

Ik reis geregeld naar Italië en deze keer vloog ik vanuit Duitsland. Ik zat al bij het raam toen er twee gezette heren naast mij kwamen zitten. Ze spraken zowel Duits als Italiaans met elkaar en hadden mij in het hoekje totaal niet opgemerkt. Vliegen is niet mijn leukste bezigheid en voelde me met de heren, waarvan de buiken tot aan het tafeltje reikten, redelijk ingesloten. Eenmaal in de lucht moest ik naar het toilet, maar net toen ik daar aanstalten voor wilde maken, kwam de stewardess ons van broodjes en drinken voorzien, en met die uitgeklapte tafels, zou het echt onbegonnen werk zijn geweest als ik ze nu verzocht om op te staan. Dus na een half uurtje toen de tafeltjes weer ingeklapt waren, vroeg ik in het Italiaans of ik er misschien even langs kon en excuseerde mij ook hiervoor. Ik zag hun verwonderde en waarderende blikken van waar kwam die vandaan? En ja hoor, toen ik terug kwam, zat ik niet meer onopgemerkt in het hoekje. Een stewardess kwam langs met krasloten en mijn buurman zei dat ik er 20 moest uitzoeken, want ik zou vast geluk brengen… En zo zaten we vervolgens met z’n allen druk te krassen. Het waren heren die al bijna 50 jaar in Duitsland woonden en nu met de feestdagen een maand naar hun eigen land terugkeerden. Als hij het over kon doen, zou hij nooit meer met een Duitse vrouw trouwen, hij had nog speciaal een gescheiden vrouw getrouwd, want die zou vast bij de tweede partner meer haar best doen, maar zodra ze getrouwd waren, was het feest voorbij! Ze sliepen inmiddels al jaren gescheiden en dit zou nooit gebeurd zijn met een Italiaanse! Openhartig en op harde toon vertelde hij mij zijn privé leven in vogelvlucht en om ons heen was het verdacht stil. Hij zei dat hij een jonge vrouw zocht want dan kon zij hem verzorgen als hij later oud zou zijn, want ook dit leek een onbegonnen zaak met zijn huidige vrouw, en keek mij vervolgens veelbetekenend aan! Verder informeerde hij voorzichtig door wie ik zou worden opgehaald, en was blij dat het zijn landgenoot betrof, zodat mij het lot van de gescheiden slaapkamers zeker bespaard zou blijven. Maar toen we eenmaal geland waren, nam hij nog in het vliegtuig alvast afscheid van mij, want een klein kritiek puntje had hij dan toch wel op zijn landgenoten, Italianen zijn wel erg jaloers aangelegd!

Sandrina Krijger

(dit artikel is gepubliceerd in Il giornale della fiera, editie herfst 2012)

7 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *