eilanden/ le isole

De mijnen van Sulcis Iglesiente

Sardinië

Aflopend naar de kust van Sulcis Iglesiente, het gebied van zeldzame schoonheid waar lijkt of de tijd stil staat tussen het heden en verleden, waar tussen de diepe valleien en bergen als een soort van spoken de oude gebouwen van de mijnen verschijnen, waar het leven van duizenden mannen die hier woonden en werkten zich heeft afgespeeld. Hier, tussen de kliffen en de turquoise zee, bevinden zich 113 mijnen van de 165 die zich op het hele eiland bevinden. De stille getuigen van een tijd waar zink, lood, tin, koper, ijzer, zilver en steenkool gedolven werd. Deze mijnen waren het beste voor de Sardijnse economie tot aan de jaren ’70. Nu behoren deze tot een groot erfstuk van het eiland en worden van heel Europa als uniek beschouwd.

De grote kolenmijn van Serbariu vlakbij de stad Carbonia stond er een lange tijd verlaten bij, maar nu is het een museum geworden van voorwerpen uit de tijd van toen de mijnen volop actief waren. Je vindt hier foto’s, documenten, lampen, de machines, gereedschappen uit de verschillende tijdperken, de put waar de mijnwerkers naar beneden gingen en de gangen. Dit was het energiecentrum van de jaren ’30. Op korte afstand ligt Carbonia, één van de jongste steden van het Koninkrijk Italië, ingehuldigd door Duce Benito Mussolini op 18 december 1938. Het is gebouwd boven de grootste kolen nederlegging van Sulcis, waar helemaal niets was, alleen de ijzeren wil van een natie zonder energiebronnen om iets belangrijks te creëren voor het zelfvoorzienend beleid van het fascisme.

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *