regionale gerechten en produkten

Acciughe of Alici

De ansjovis is een straalvinnige vis uit de familie van Engraulidae, deze worden in Italië ‘acciughe’ als zowel ‘alici’ genoemd. De ansjovis heeft een zilveren kleur en de rug heeft blauwe en groene tinten, het bereikt een lengte van 12 tot aan 20 centimeter en maakt deel uit van de ‘blauwe vissen’, die veel voorkomen in de Middellandse zee, maar ook in de Baltische zee en de Atlantische oceaan. Het is een kleine vis met een slank en wendbaar lichaam, vooral de witte, net geboren visjes, zijn zeer gewaardeerd. Het vlees is rijk aan eiwitten en ijzer, vaak wordt de ansjovis gefrituurd bereid of als vulling gebruikt. Het bevat vetzuren omega-3 klasse van speciale biologische betekenis in de regularisering van de vetstofwisseling en het bevorderen van de doorbloeding. Het is ook zeer geschikt om te worden bewaard in zout of olie.

De ansjovis wordt vooral ’s nachts met behulp van lichtbronnen gevangen en dit gebeurt meestal in het voorjaar wanneer de vis langs de kust trekt om zich voort te planten en daarvoor de diepe wateren verlaat, maar ook in de zomer. De ansjovis kan zelfs rauw worden gegeten maar wordt meestal bewaard in olie of gezouten gebruikt. De kleintjes worden vaak gefrituurd of in sauzen verwerkt, de groteren worden op de grill of in de oven bereid. Veel Italiaanse recepten bevatten ansjovis en het wordt ook op pizza’s gebruikt.

Het zuiden van Italië roept nog altijd de associatie op met maffia en armoede. Dit beeld wil ik graag genuanceerder zien. Zuid-Italië is een schitterend gebied met prachtige natuur, kunst en cultuur. Ik houd me bezig met de 5 meest zuidelijke provincies, Campanië, Molise, Apulië, Basilicata en Calabrië en de eilanden. Op mijn 17e ging ik voor het eerst naar Zuid-Italië. Het was liefde op het eerste gezicht net zoals dit een jaar later gebeurde toen ik mijn echtgenoot leerde kennen in Calabrië. Ontelbare keren ben ik in het Zuiden geweest en ik heb een tijd bij mijn schoonouders ingewoond. De artikelen die ik schrijf gaan over de cultuurverschillen die mij zijn opgevallen, op een ietwat ironische wijze beschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *