Calabrië

La Bagnarota, de ideale vrouw?

Wijnen uit Scilla, saffraan uit Cosenza en vrouwen uit Bagnara! Dit zegt terecht een Calabrees spreekwoord. De vrouwen uit Bagnara bezaten een prachtige schoonheid, niet de Griekse, koud en imposant, maar mooie brunettes, trots, statig, recht en eenvoudig gekleed, ze waren puur, sterk en energiek. Deze vrouwen vertegenwoordigden voor het merendeel de bevolking uit Bagnara. De kleine handel was in hun handen en ze waren onvermoeibaar. Elke ochtend stond het station vol met deze vrouwen, die geduldig op de grond zaten naast hun manden vol met fruit, groenten en vis, wachtend op de trein die hen naar het binnenland brachten, waarvan ze pas ’s avonds weer terugkeerden. Anderen stonden bij de wagons, klaar om hun spullen uit te laden. Ze droegen zware manden met verschillend materiaal op hun hoofd, rechtop, met hun borst vooruit, liepen ze met afgemeten pas de hellingen op zonder ooit te stoppen. Altijd kwamen ze vrolijk terug en klaar om opnieuw te vertrekken.

In Bagnara werd niet gebouwd, geen hout geladen op de zeilboten afkomstig uit het Oosten, zonder de hulp van deze vrouwen! Ook liepen ze om drie uur ’s ochtends met de zware manden op hun hoofd tientallen kilometers naar plaatsen waar geen treinen kwamen, en verkochten daar hun handel. Vervolgens keerden ze terug naar hun huizen waar hun kinderen op hen wachtten en waar de mannen het beroep van kleermaker, smid, schoenmaker, visser of landbouwer uitoefenden. Hier wijdden zij zich weer aan hun gezin, de huishouding en de keuken.

Deze zeldzame type vrouwen “le Bagnarote” stonden bekend in heel de provincie van Reggio Calabria, waar de meeste vrouwen zich bezig hielden met het weven van stoffen, waren zij van een levendige schoonheid door de beweging in de buitenlucht en de lichamelijke inspanning. Dit was door vele schrijvers uit die tijd opgemerkt en uitvoerig beschreven!

Het zuiden van Italië roept nog altijd de associatie op met maffia en armoede. Dit beeld wil ik graag genuanceerder zien. Zuid-Italië is een schitterend gebied met prachtige natuur, kunst en cultuur. Ik houd me bezig met de 5 meest zuidelijke provincies, Campanië, Molise, Apulië, Basilicata en Calabrië en de eilanden. Op mijn 17e ging ik voor het eerst naar Zuid-Italië. Het was liefde op het eerste gezicht net zoals dit een jaar later gebeurde toen ik mijn echtgenoot leerde kennen in Calabrië. Ontelbare keren ben ik in het Zuiden geweest en ik heb een tijd bij mijn schoonouders ingewoond. De artikelen die ik schrijf gaan over de cultuurverschillen die mij zijn opgevallen, op een ietwat ironische wijze beschreven.

3 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *