Campanië,  regionale gerechten en produkten,  Wijnen

Dansen op de wijnvulkaan, de Vesuvius

vesuvio_2

Eigenlijk kunnen we niet zeggen dé Vesuvius, omdat de Vesuvius is gevormd bij een uitbarsting van de Monte Somma. De oorspronkelijke vulkaan heet Monte Somma, na een uitbarsting in 79 na Christus, is de top ingestort, en in de Caldera die ontstond is de Vesuvius gevormd, binnen de resten van de Monte Somma, de oorspronkelijke vulkaan, die oorspronkelijk ook veel hoger was.

Als je naar het zogeheten Somma-Vesuvius complex kijkt, zie je ook de twee tegen elkaar aan liggende toppen. Hoewel het wijn van de Vesuvius heet, zouden we eigenlijk wijn van  de Monte Somma moeten zeggen, aangezien de wijnbouw plaatsvindt op de uitlopers van de antieke Monte Somma, en de Vesuvius daar ver boven uit steekt. Het is een heel vruchtbaar gebied waar onder andere veel groente en fruit wordt gekweekt, waarvan de meest bekende de Pomodorino al piennolo, ovale kleine tomaatjes die in enorme grote trossen worden geconserveerd tot het begin van het nieuwe jaar.

Verder worden er heerlijke abrikozen en ontelbare soorten peulvruchten gekweekt, en een prachtige olijfolie, alles om een heerlijke gezonde maaltijd samen te stellen, en daar hoort natuurlijk ook een glas wijn bij, ook van de Vesuvio uiteraard.

vesuvio_3

 

Het gehele gebied in de provincie Napoli valt onder een DOC, Vesuvio, waar dan wel weer een afleiding van is : Lacrima Christo del Vesuvio. Daarnaast vallen er ook andere wijnen binnen het gebied: IGP del Monte Somma, voor wijnen die niet binnen de Vesuvio DOC passen om diverse redenen, maar zoals de naam al aangeeft wel degelijk afkomstig van de vulkaan. Gragnano DOC en Pompei IGP, de meeste producenten produceren ook deze wijnen, die zijn samengesteld uit dezelfde druivensoorten als Vesuvio. Gragnano is een jonge rode wijn met een nagisting op fles, frizzante dus.

En Pompei, niet op maar onder de vulkaan, zoals bekend uit de geschiedenis, wordt gebruikt voor monocepages, 100% een druivensoort dus. De druivensoorten zijn voor een gedeelte de gangbare voor Campania en voor een ander gedeelte natuurlijk de hele lokale en herontdekte rassen. Qua wit zijn dat :

Falanghina, heel algemeen in Campania, hoewel er eigenlijk 2 soorten bestaan, degene hier is de Falanghina Flegrea, eigenlijk de druif van de Campi Flegrei, ook in de provincie Napoli.

Coda di Volpe, lang gezien als een minderwaardige druif die alleen geschikt zou zijn om te mengen met meer “edele” rassen, maar het tegendeel bleek waar, er is zelfs een heel goede wijn van te maken, dat wordt hier op de Vesuvio bewezen, maar ook door een goede producente uit Irpinia, die haar speciale aandacht geeft aan de Coda di Volpe, en minder aan de Greco en Fiano.

Caprettone is de echte specialiteit, ook wel Coda di Volpe del Vesuvio genoemd, terwijl de Caprettone weinig gemeen heeft met de Coda di Volpe, wat is aangetoond tijdens de meest recente studies.

Catalanesca is de meest recente toevoeging, of eigenlijk herontdekking, aan het witte druivenareaal van de Vesuvio. eigenlijk is de druif voornamelijk in gebruik als een goede tafeldruif, maar steeds meer producenten maken er een erg goede wijn van.

Qua rood zijn de druiven meer algemeen voor Campania, namelijk :

 

piedirosso_2

Piedirosso, lokaal Per’e Palummo genoemd, is eigenlijk de meest typische blauwe druif van de Vesuvio, hier levert hij een krachtige maar gelijk ook opwekkende frisse wijn op, echt een aanrader!

Aglianico, deze heel belangrijke druif van Campania is bekend en berucht vanwege zijn tannines en zuren, die samen met de diepe aroma’s voor heel mooie wijn kunnen zorgen met een lange levensduur, zeker als deze puur gevinifieërd  verwerkt wordt, zeker op de hoger gelegen wijngaarden, waar Aglianico dan ergens half november word geoogst, zodat deze alle tijd heeft om verfijnde aroma’s te ontwikkelen.

Sciascinosa is een druif die alleen bruikbaar is in blends, waar deze wel zijn eigen fruitige karakter kan inbrengen, maar vanwege gebrek aan structuur niet op eigen benen kan staan, de wijn heeft simpel gezegd geen levensduur en wordt dus altijd verwerkt samen met Piedirosso en/of Aglianico.

Er werd gezegd dat de Sciascinosa gelijk was aan een andere druif van dezelfde antieke familie, de Olivella, welke druif compleet anders is, allebei zeer waarschijnlijk afkomstig van de Vitis Oleaginea , maar de Olivella is wel rijk aan kleurstoffen en zuren, waardoor de structuur wel goed genoeg is, maar ook deze druif wordt wel vrijwel altijd geblend met de andere blauwe druiven uit de zone.

De wijngaarden liggen ongeveer tussen de 200 en 600 meter hoogte en bestaan zoals te verwachten uit diverse soorten vulkanische gesteentes, vrijwel allemaal heel donker van kleur. Door deze ligging kan je de wijnen van de Vesuvio allemaal, zowel rood als wit, omschrijven als opwekkend, verfrissend, mineraal, complex en nooit zwaar en log, dus eigenlijk de meest ideale maaltijdwijn

Dus mocht je een wijn van de Vesuvio tegenkomen, gelijk proberen want van harte aanbevolen.

Salute, Ricardo Bregstein   

vigneti_2

Dit gebied is ook prima met de auto bereikbaar. Je doet er zo’n twee dagen over want het is zeker zo’n 1800 kilometer rijden. Zorg dan wel dat je van tevoren deze checklist bekijkt, zodat je niet voor vervelende verrassingen komt te staan, voor nog meer informatie klik hier. Zelf heb ik deze route tientallen keren gereden, en het moment dat ik in de auto stapte, begon de vakantie. Vergeet niet even te stoppen bij 1 van de velen Caseificio, die de beste buffelmozzarella verkopen!

 

 

Het zuiden van Italië roept nog altijd de associatie op met maffia en armoede. Dit beeld wil ik graag genuanceerder zien. Zuid-Italië is een schitterend gebied met prachtige natuur, kunst en cultuur. Ik houd me bezig met de 5 meest zuidelijke provincies, Campanië, Molise, Apulië, Basilicata en Calabrië en de eilanden. Op mijn 17e ging ik voor het eerst naar Zuid-Italië. Het was liefde op het eerste gezicht net zoals dit een jaar later gebeurde toen ik mijn echtgenoot leerde kennen in Calabrië. Ontelbare keren ben ik in het Zuiden geweest en ik heb een tijd bij mijn schoonouders ingewoond. De artikelen die ik schrijf gaan over de cultuurverschillen die mij zijn opgevallen, op een ietwat ironische wijze beschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *