Verhalen Sandrina

Dilemma: ‘Moet ik haar Italiaanse temperament bestraffen?’

dilemma

De dochter van Sandrina (42) is vijftien en heeft het temperament van haar Italiaanse vader. Moet ze in bescherming worden genomen tegen haar emoties?

‘Het klinkt misschien leuk, een dochter die niet op haar mondje gevallen is. Toch zorgt haar temperament nogal eens voor problemen. Mijn dochter is dan wel in Nederland geboren en opgegroeid, de karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het licht ontvlambare, de heftige emoties en reacties. Eerst alle emoties en pas daarna komt het relativeren. Het is voor mij zo herkenbaar als Italiaans. Maar waar Nederlanders in Italië nog gecharmeerd zijn van mensen die luidkeels met elkaar discussiëren terwijl ze drukke gebaren maken, wordt dit in de Nederlandse maatschappij vaak niet geaccepteerd en soms zelfs als asociaal ervaren. Nu heeft mijn dochter nog de leeftijd waarop ik haar in bescherming kan nemen tegen haar heftige emoties. Maar van het idee dat ik haar ooit zal moeten loslaten, krijg ik het Spaans benauwd. 
Afgelopen winter bijvoorbeeld moesten we vlak voor de kerstdagen het vliegtuig halen, nadat het die nacht ervoor hard 
had gesneeuwd. Met veel moeite bereikten we het vliegveld. Toen we onze koffers uitlaadden, werden we door een agent aangesproken die op het punt stond een bon uit te schrijven. Wat bleek: onder het dikke pak sneeuw was een gele streep getekend, en dus hadden we er niet mogen laden en lossen. 
We vonden het allemaal een belachelijke situatie, want hoe hadden we dat nou kunnen zien? Maar mijn dochter was de enige die van zich liet horen. Hard schreeuwend liet zij de agent weten hoe onterecht ze de boete vond, waarop de agent dreigde om die zelfs te verhogen als ze haar mond niet kon houden! Als moeder moest ik haar aanspreken op haar gedrag, terwijl ik me volledig in haar boosheid kon vinden.

Maar ik ben er niet altijd bij als deze situaties zich voordoen en dat vind ik misschien nog wel het moeilijkst. Laatst moest mijn dochter een spreekbeurt geven die compleet uit de hand liep. 
Ik had haar geholpen met voorbereiden en samen hadden we de tijd geklokt, want dat was een belangrijk punt. Na afloop van haar presentatie – de klas had geboeid geluisterd – bleek de lerares de spreekbeurt niet te kunnen waarderen. Omdat deze – jawel – te kort zou hebben geduurd. Het cijfer dat ze kreeg, was niet mals: een vierenhalf. Mijn dochter vond het zo onterecht en was natuurlijk zwaar teleurgesteld. Waar een ander kind zijn lot ondergaat, was het haar allemaal te veel. Ze wilde het lokaal verlaten om haar emoties de baas te kunnen blijven. Daar dacht de lerares heel anders over en ze versperde haar de weg. Mijn dochter raakte nog meer overstuur en duwde de juf opzij om weg te komen. In principe om erger te voorkomen, maar toch had ze dat beter niet kunnen doen. Mijn dochter had geweld gebruikt en stond opeens symbool voor het op dat moment actuele onderwerp ‘geweld tegen leraren’. Het werd hoog opgenomen door de school. Ze mocht twee dagen de lessen niet meer in, heeft een hele dag in een kamer apart gezeten en ik moest met haar bij de leiding komen om de consequenties te bespreken. Er was geen aandacht en ruimte voor haar als individu, geen begrip voor het feit dat niet iedereen hetzelfde reageert. Mijn dochter staat vol passie in de maatschappij, maar juist daarom botst ze vaak met het typisch Nederlandse ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’- denken. Ze zal zich met mijn hulp moeten leren beheersen, en dat gaat mij als haar moeder aan het hart. Het voelt of ik haar Italiaanse komaf verloochen. Haar heftige emoties en uitbarstingen, ik kan ze soms zo goed begrijpen. Alleen accepteren Nederlanders die vaak gewoonweg niet.’

Het hele verhaal van Sandrina lees je nu in Flair.

 

2 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *