Il colore nascosto delle cose

Een aanvankelijk oppervlakkige flirt mondt uit in een zinderende romance.

De mooie Emma werd blind op haar zestiende, maar dat heeft haar er niet van weerhouden om een zelfstandig leven te leiden met een eigen praktijk voor osteopathie. Ze is onlangs gescheiden en de succesvolle reclamemaker Teo lijkt de perfecte kandidaat om een leuke tijd mee te hebben. Ze ontmoet hem tijdens een bedrijfsuitje in het donker waar ze de rondleidingen doet. Teo raakt geïntrigeerd door haar stem en hij zoekt haar weer op.

IN DE PERS
de Volkskrant ★★★
‘Lofzang op onvolwassen man’

Volkskrant
‘Il colore nascosto delle cose is een vlot verteld, prima geacteerd, luchtig romantisch drama. Vermakelijk en onderhoudend.’

Cinemagazine
‘‘Il colore nascosto delle cose’ is meer dan het verhaal over een Casanova in een midlifecrisis. En meer dan een verhaal over een handicap. De film gaat over de mooiste eigenschap die een mens bezit: diens aanpassingsvermogen.’

Filmkrant
‘Twee documentaires die hij draaide over blinden inspireerden de Italiaanse filmmaker Silvio Soldini bij het maken van deze fictiefilm. Dat merk je aan de trefzekere wijze waarop hij in de romantische komedie Il colore nascosto delle cose mensen en werelden laat botsen.’ (…) Sentimentaliteit omzeilt Soldini met humor en hij vermijdt overdadige pathos.’

Silvio Soldini

Silvio Soldini
Geboren:
1958

Genre:
Drama, Komedie
Silvio Soldini stopte op 21-jarige leeftijd met zijn studie politicologie om het vak film in New York te volgen. Hij begon met korte films, en één van zijn eerste films Drimage kreeg de Prix Gaumont in Milaan in 1982. Daarna begon hij zijn eigen productiemaatschappij met wat vrienden zodat hij zijn eerste langere film kon maken: Paesaggio con Figure (1983) die vertoond werd op de festivals van Locarno en Bellaria. Na een aantal documentaires gemaakt te hebben, zag in 1989 zijn eerste speelfilm L’aria serena dell’ovest het licht, welke grote prijzen won op verschillende internationale filmfestivals. In Nederland is hij vooral bekend van zijn laatste drie films: het lichtvoetige Pane e Tulipani, het zwaardere en meer dramatische Burning in the wind, en Agatha e La Tempesta.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *