algemeen,  eilanden/ le isole,  film

Italiaanse film Il traditore

Dit ruim twee uur lange historische drama, dat de periode 1980-2000 behandelt, heeft in Favino een uitstekende hoofdrolspeler. Een ingetogen vertolking van een infaam hoofdstuk uit de Italiaanse geschiedenis, waarin de onderhuidse spanning continu voelbaar is

Il traditore vertelt het waargebeurde verhaal achter het Maxi-proces (1986-1992) tegen de maffia in Palermo. Met het proces werd het bestaan van de Cosa Nostra bewezen. Begin jaren ’80 blijkt de vrede binnen de Siciliaanse maffia, de Cosa Nostra, van korte duur. Tommaso Buscetta, een hooggeplaatst lid van de Cosa Nostra duikt onder in Brazilië. Intussen worden zijn vertrouwelingen één voor één vermoord. Wanneer Buscetta opgepakt wordt en uitgeleverd aan Italië, neemt hij een beslissing die de geschiedenis zal veranderen: hij zal als eerste de omertà (zwijgplicht) doorbreken.
Regisseur Marco Bellochio werd met zijn film – inmiddels een grote bioscoophit in Italië – geselecteerd voor de hoofdcompetitie van het Cannes Filmfestival. In Nederland is Bellochio weliswaar minder bekend dan landgenoten Pasolini of Bertolucci, maar sinds de jaren ’60 is hij een grote naam in het Italiaanse filmlandschap. In zijn films, waaronder het spraakmakende I pugni in tasca (1965), gaat hij de strijd aan met de bourgeoisie, de kerk en het leger. In Il traditore nu dus ook met de maffia.

Nabeschouwing:

Deze film was voor mij een flash back naar de tijd toen ik als 20 jarige in Zuid-Italië verbleef, ik had nog nooit een sfeer van angst gekend en opeens bevond ik me er midden in. In deze film worden ook echte beelden van het journaal vertoond, waar ik toen ook naar gekeken heb. Ik weet nog dat wij de bruidsschat van de toekomstige echtgenote van de neef van Sergio moesten gaan halen met een busje, en zij woonde in Palermo. Wij bevonden ons op een gegeven moment middenin de colonne van militairen die vanuit het noorden gestuurd werden, nadat rechter Falcone was opgeblazen op de snelweg. Achteraf een historisch moment, de sfeer in Palermo toentertijd valt haast niet te beschrijven; stil, aangedaan, troosteloos en benauwend angstig. Voor mij een periode die ik beleefd heb en dat maakt deze film extra bijzonder.

Sandrina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *