Dilemma: ‘Moet ik haar Italiaanse temperament bestraffen?’

dilemma

De dochter van Sandrina (42) is vijftien en heeft het temperament van haar Italiaanse vader. Moet ze in bescherming worden genomen tegen haar emoties?

‘Het klinkt misschien leuk, een dochter die niet op haar mondje gevallen is. Toch zorgt haar temperament nogal eens voor problemen. Mijn dochter is dan wel in Nederland geboren en opgegroeid, de karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het licht ontvlambare, de heftige emoties en reacties. Eerst alle emoties en pas daarna komt het relativeren. Lees verder

De bevlogen vliegreis

Ik reis geregeld naar Italië en deze keer vloog ik vanuit Duitsland. Ik zat al bij het raam toen er twee gezette heren naast mij kwamen zitten. Ze spraken zowel Duits als Italiaans met elkaar en hadden mij in het hoekje totaal niet opgemerkt. Vliegen is niet mijn leukste bezigheid en voelde me met de heren, waarvan de buiken tot aan het tafeltje reikten, redelijk ingesloten. Eenmaal in de lucht moest ik naar het toilet, maar net toen ik daar aanstalten voor wilde maken, kwam de stewardess ons van broodjes en drinken voorzien, en met die uitgeklapte tafels, zou het echt onbegonnen werk zijn geweest als ik ze nu verzocht om op te staan. Lees verder

Nederland-Italië: een verloren wedstrijd…

In het begin was het moeilijk wennen aan mijn totaal andere leven in Zuid-Italië. Vooral het in de watten leggen van de mannen, het verzorgen van hen, was voor mij, opgegroeid in een echt vrouwengezin erg moeilijk om te zien en aanvaarden. Maar als jong meisje wil je graag geaccepteerd worden en zeker door je schoonmoeder. Ik probeerde haar te evenaren, en het werd een ware concurrentiestrijd die ik nooit zou kunnen winnen. Het betuttelende zat gewoonweg niet in mijn aard, maar ook het geduld dat zij opbracht als haar zoon haar tig keer liet opstaan, omdat hij ergens trek in had of wilde hebben en zij dit zonder morren altijd maar weer kwam maken of brengen. Voor zowel mijn man als voor haar leek dit de gewoonste zaak van de wereld. Lees verder

De soep wordt niet alleen heet gegeten…

Eens in de zoveel tijd ontkwamen we er niet aan om de familie op het ‘platteland’, die in het prachtige berggebied La Sila woonden, te gaan opzoeken. Het was niet zo zeer de afstand, maar door de steile en kromme weggetjes werd het toch nog een behoorlijke reis. Eerst kwamen we nog door verschillende dorpjes, maar we eindigden tussen de verlaten bergen, met slechts nog wat grazende schapen of een passerende vos. De natuur was prachtig en de stilte overweldigend. Bovenop zo’n berg bevonden zich zo’n 6 à 7 huizen, geheel uit eigen initiatief en beweging gebouwd en waarschijnlijk nog steeds onbekend bij het kadaster. Lees verder

Malocchio

Onlangs had ik een vis gekocht voor in de vijver, de verkoper wees mij erop dat de vis twee verschillende gekleurde ogen had, waarop ik besloot mijn vis ‘malocchio’ te noemen. De vis heeft om precies te zijn vijf gelukkige uren mogen beleven in mijn vijver en is vervolgens spoorloos verdwenen. Misschien was de naam toch niet zo’n goed idee geweest…

Malocchio betekent letterlijk ‘slecht oog’, een soort van duivelsoog. Het is een vervloeking en dit bijgeloof zit diep in de Zuid-Italiaanse cultuur verweven. Lees verder

Mijn sympathieke gids

Ik had altijd al die ‘kabouterhuisjes’ willen zien, dus ging ik op weg naar de Valle d’Itria in Apulië, waar deze trulli kenmerkend zijn voor dit gebied. Met een heerlijk zonnetje reed ik in mijn autootje over de glooiende heuvels, een droomachtige omgeving en het leek net of ik in een soort van Efteling-achtige setting terecht was gekomen. Ook ik verbleef in een trullo, eindelijk een huisje gevonden op maat! Het lag vlakbij het stadje Ostuni, maar net iets aan de buitenrand en het was van belang de juiste inrit niet te missen, van waaruit het nog zo’n drie kilometer rijden was. Het lag op het mooie terrein van Annett en Rosanna, die een aantal jaren geleden besloten zich hier te gaan vestigen, een heerlijke serene omgeving en een prima uitvalsbasis tot al die prachtige plaatsjes in de Valle d’Itria. Lees verder

Italiaanse dialecten

 

Italië kent vele dialecten. Elkaars afkomst valt goed te raden zodra er gesproken wordt. Ik begin hier al aardig handig in te worden. Het meeslepende, ietwat zangerige Napolitaanse dialect is één van de meest herkenbare, dit komt ook door de vele liederen die in het Napolitaans gezongen zijn. Maar ook het Milanees, wat totaal anders is, is zeer herkenbaar. Een grappig detail is, dat als een zuiderling zich in het noorden vestigt, hij het dialect van aldaar overneemt, terwijl als een noorderling zich in het zuiden vestigt, dit absoluut niet gebeurt! Waarschijnlijk komt dit doordat het dialect uit het noorden geassocieerd wordt met welvaart en een goede economie, terwijl het dialect van het zuiden toch vaak met mensen van het platteland, de zogenaamde ‘boeren’, wordt geassocieerd. Lees verder

Mijn Nederlandse dochter met Italiaans temperament

Het klinkt leuk, toch zorgt dit temperament geregeld voor vreemde situaties of problemen. Ook al is ze in Nederland opgevoed en opgegroeid, de aangeboren karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het is voor mij zo herkenbaar Italiaans, het ontvlambare, haar grote betrokkenheid, die heftige reacties. Pas daarna, na al die emotie, de ontlading, komt het relativeren. Waar de Nederlanders in Italië nog van gecharmeerd zijn, waar het nog prachtig wordt gevonden als de Italianen hard met elkaar discussiëren met hun drukke gebaren en manieren, is dit in de Nederlandse maatschappij vaak niet geaccepteerd en wordt het zelfs als asociaal gedrag ervaren. Alleen op de ‘geoorloofde plekken’, Italiaanse restaurants en ijssalons, wordt het juist weer erg gewaardeerd… Lees verder

Reizen is emotie

 

Met reizen bedoel ik niet de vakantie maar het reizen op zich. Wanneer ik op het vliegveld, station of op de snelweg ben richting het zuiden dan begint al dit gelukzalige gevoel. Hier kunnen velen zich nog in vinden maar in het volgende iets minder. Ik doe dit namelijk graag alleen, zeker niet altijd, maar wel af en toe. Alleen ik en de te maken reis. Lees verder

Herinneringen om te koesteren

 

De sfeer, de hitte, de dag indeling, ik herinner me veel van de tijd dat ik in Calabrië woonde. Het huis bevond zich in een buitenwijk maar aan een redelijk drukke doorgangsweg en vooral de vele geluiden die mij vreemd waren, zijn mij bij gebleven. Meerdere malen per dag kwam er zo’n Ape wagentje langs met groente of fruit, vis of slechts gevuld met aardappelen uit La Sila. Hun komst werd hard aangekondigd door de luidsprekers en meestal stopte hij dan pal voor onze voordeur. Lees verder