In het begin was het moeilijk wennen aan mijn totaal andere leven in Zuid-Italië. Vooral het in de watten leggen van de mannen, het verzorgen van hen, was voor mij, opgegroeid in een echt vrouwengezin erg moeilijk om te zien en aanvaarden. Maar als jong meisje wil je graag geaccepteerd worden en zeker door je schoonmoeder. Ik probeerde haar te evenaren, en het werd een ware concurrentiestrijd die ik nooit zou kunnen winnen. Het betuttelende zat gewoonweg niet in mijn aard, maar ook het geduld dat zij opbracht als haar zoon haar tig keer liet opstaan, omdat hij ergens trek in had of wilde hebben en zij dit zonder morren altijd maar weer kwam maken of brengen. Voor zowel mijn man als voor haar leek dit de gewoonste zaak van de wereld. Lees verder →

Italië kent vele dialecten. Elkaars afkomst valt goed te raden zodra er gesproken wordt. Ik begin hier al aardig handig in te worden. Het meeslepende, ietwat zangerige Napolitaanse dialect is één van de meest herkenbare, dit komt ook door de vele liederen die in het Napolitaans gezongen zijn. Maar ook het Milanees, wat totaal anders is, is zeer herkenbaar. Een grappig detail is, dat als een zuiderling zich in het noorden vestigt, hij het dialect van aldaar overneemt, terwijl als een noorderling zich in het zuiden vestigt, dit absoluut niet gebeurt! Waarschijnlijk komt dit doordat het dialect uit het noorden geassocieerd wordt met welvaart en een goede economie, terwijl het dialect van het zuiden toch vaak met mensen van het platteland, de zogenaamde ‘boeren’, wordt geassocieerd. Lees verder →