Dilemma: ‘Moet ik haar Italiaanse temperament bestraffen?’

dilemma

De dochter van Sandrina (42) is vijftien en heeft het temperament van haar Italiaanse vader. Moet ze in bescherming worden genomen tegen haar emoties?

‘Het klinkt misschien leuk, een dochter die niet op haar mondje gevallen is. Toch zorgt haar temperament nogal eens voor problemen. Mijn dochter is dan wel in Nederland geboren en opgegroeid, de karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het licht ontvlambare, de heftige emoties en reacties. Eerst alle emoties en pas daarna komt het relativeren. Lees verder

Mamma Sicilia

Naamloos

Van 2007 tot 2012 schreef Pieter Beek voor maandblad Zuiderlucht de rubriek Sicilaanse notities over het eiland waar hij bijna vier jaar woonde. Over de hiërarchie bij de olieperserij, zijn blonde bioscoopdroom Monica Vitti, de olijvenoogst, de zwerfhonden Bruno en Biancha, en over de heimwee die hem teisterde toen hij terug was in Nederland. De gebundelde columns verschenen nu als Mamma Sicilia bij uitgeverij Bodosz.

Lees hieronder een verhaal uit het boek:

Olijfolie

Op een zaterdagochtend in november togen we voor dag en dauw naar de olieperserij (‘oleificio’ is het prachtige Italiaanse woord daarvoor) van Rossolini. Het zag er al zwart van de boeren en vooral van de grote bakken olijven. Ik schreef me in bij een mevrouw, betaalde vijftig euro en wachtte keurig op mijn beurt. Bij het lezen van een groot bord met de melding dat partijen van minder dan 300 kilo niet geperst zouden worden, ging ik me wat ongemakkelijk voelen. Lees verder

De bevlogen vliegreis

Ik reis geregeld naar Italië en deze keer vloog ik vanuit Duitsland. Ik zat al bij het raam toen er twee gezette heren naast mij kwamen zitten. Ze spraken zowel Duits als Italiaans met elkaar en hadden mij in het hoekje totaal niet opgemerkt. Vliegen is niet mijn leukste bezigheid en voelde me met de heren, waarvan de buiken tot aan het tafeltje reikten, redelijk ingesloten. Eenmaal in de lucht moest ik naar het toilet, maar net toen ik daar aanstalten voor wilde maken, kwam de stewardess ons van broodjes en drinken voorzien, en met die uitgeklapte tafels, zou het echt onbegonnen werk zijn geweest als ik ze nu verzocht om op te staan. Lees verder

Nederland-Italië: een verloren wedstrijd…

In het begin was het moeilijk wennen aan mijn totaal andere leven in Zuid-Italië. Vooral het in de watten leggen van de mannen, het verzorgen van hen, was voor mij, opgegroeid in een echt vrouwengezin erg moeilijk om te zien en aanvaarden. Maar als jong meisje wil je graag geaccepteerd worden en zeker door je schoonmoeder. Ik probeerde haar te evenaren, en het werd een ware concurrentiestrijd die ik nooit zou kunnen winnen. Het betuttelende zat gewoonweg niet in mijn aard, maar ook het geduld dat zij opbracht als haar zoon haar tig keer liet opstaan, omdat hij ergens trek in had of wilde hebben en zij dit zonder morren altijd maar weer kwam maken of brengen. Voor zowel mijn man als voor haar leek dit de gewoonste zaak van de wereld. Lees verder

De soep wordt niet alleen heet gegeten…

Eens in de zoveel tijd ontkwamen we er niet aan om de familie op het ‘platteland’, die in het prachtige berggebied La Sila woonden, te gaan opzoeken. Het was niet zo zeer de afstand, maar door de steile en kromme weggetjes werd het toch nog een behoorlijke reis. Eerst kwamen we nog door verschillende dorpjes, maar we eindigden tussen de verlaten bergen, met slechts nog wat grazende schapen of een passerende vos. De natuur was prachtig en de stilte overweldigend. Bovenop zo’n berg bevonden zich zo’n 6 à 7 huizen, geheel uit eigen initiatief en beweging gebouwd en waarschijnlijk nog steeds onbekend bij het kadaster. Lees verder

Malocchio

Onlangs had ik een vis gekocht voor in de vijver, de verkoper wees mij erop dat de vis twee verschillende gekleurde ogen had, waarop ik besloot mijn vis ‘malocchio’ te noemen. De vis heeft om precies te zijn vijf gelukkige uren mogen beleven in mijn vijver en is vervolgens spoorloos verdwenen. Misschien was de naam toch niet zo’n goed idee geweest…

Malocchio betekent letterlijk ‘slecht oog’, een soort van duivelsoog. Het is een vervloeking en dit bijgeloof zit diep in de Zuid-Italiaanse cultuur verweven. Lees verder

Mijn sympathieke gids

Ik had altijd al die ‘kabouterhuisjes’ willen zien, dus ging ik op weg naar de Valle d’Itria in Apulië, waar deze trulli kenmerkend zijn voor dit gebied. Met een heerlijk zonnetje reed ik in mijn autootje over de glooiende heuvels, een droomachtige omgeving en het leek net of ik in een soort van Efteling-achtige setting terecht was gekomen. Ook ik verbleef in een trullo, eindelijk een huisje gevonden op maat! Het lag vlakbij het stadje Ostuni, maar net iets aan de buitenrand en het was van belang de juiste inrit niet te missen, van waaruit het nog zo’n drie kilometer rijden was. Het lag op het mooie terrein van Annett en Rosanna, die een aantal jaren geleden besloten zich hier te gaan vestigen, een heerlijke serene omgeving en een prima uitvalsbasis tot al die prachtige plaatsjes in de Valle d’Itria. Lees verder

Italiaanse dialecten

 

Italië kent vele dialecten. Elkaars afkomst valt goed te raden zodra er gesproken wordt. Ik begin hier al aardig handig in te worden. Het meeslepende, ietwat zangerige Napolitaanse dialect is één van de meest herkenbare, dit komt ook door de vele liederen die in het Napolitaans gezongen zijn. Maar ook het Milanees, wat totaal anders is, is zeer herkenbaar. Een grappig detail is, dat als een zuiderling zich in het noorden vestigt, hij het dialect van aldaar overneemt, terwijl als een noorderling zich in het zuiden vestigt, dit absoluut niet gebeurt! Waarschijnlijk komt dit doordat het dialect uit het noorden geassocieerd wordt met welvaart en een goede economie, terwijl het dialect van het zuiden toch vaak met mensen van het platteland, de zogenaamde ‘boeren’, wordt geassocieerd. Lees verder

Cappuccino

Cappuccino is een hoofdstuk uit het boek Lekkerissimo geschreven door Frans van Munster, hierin staan leuke korte verhalen over zijn leven in Apulië, waar hij samen met zijn Italiaanse vrouw in een trullo woont, dit alles afgewisseld met heerlijke recepten:

Vorig jaar kwam mijn vriend Rob een tijdje bij ons logeren. Het is een grote luxe om iemand een verblijf in een paradijselijke omgeving te kunnen aanbieden en samen van het land, het eten en de wijn te genieten. Om ons te bedanken voor de gastvrijheid nodigde hij ons uit om ergens een pizza te gaan eten. We hebben een paar adressen waar we altijd tevreden over zijn, maar dit keer besloten we eens een andere pizza uit te proberen. Lees verder

Mijn Nederlandse dochter met Italiaans temperament

Het klinkt leuk, toch zorgt dit temperament geregeld voor vreemde situaties of problemen. Ook al is ze in Nederland opgevoed en opgegroeid, de aangeboren karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het is voor mij zo herkenbaar Italiaans, het ontvlambare, haar grote betrokkenheid, die heftige reacties. Pas daarna, na al die emotie, de ontlading, komt het relativeren. Waar de Nederlanders in Italië nog van gecharmeerd zijn, waar het nog prachtig wordt gevonden als de Italianen hard met elkaar discussiëren met hun drukke gebaren en manieren, is dit in de Nederlandse maatschappij vaak niet geaccepteerd en wordt het zelfs als asociaal gedrag ervaren. Alleen op de ‘geoorloofde plekken’, Italiaanse restaurants en ijssalons, wordt het juist weer erg gewaardeerd… Lees verder