I ricordi continuano

Mijn dochters Elisa en Adriana zijn in Calabria bij hun oma thuis. Dit is de plek waar wij vaak weken verbleven toen zij nog klein waren, meestal de hele maand december, omdat wij in de zomer ijs verkochten. Hoe mooi is het dat zij, nu zelf volwassen, hier met liefde jaarlijks heen gaan om hun nonna te zien en hun tantes, ooms, neven en nichten.

Door hun reis beleef ik het mee, ik ken de geur van het huis, voel de koude zalmkleurige marmeren vloer, de opwinding die er heerst als er bezoek wordt verwacht of als het een speciale feestdag is. Ik waan mij zo weer terug in de tijd dat we uren aan het tafelen waren en de kinderen die afwisselend boven of beneden aan het spelen waren. Boven hadden we ons eigen stekje gemaakt, die had ik hard nodig om mij af en toe terug te trekken. Ik was van huis uit totaal geen grote familie of chaos gewend. Dankbaar wordt er nu nog van deze plek gebruik gemaakt. Het bijzondere van boven is ook dat er een groot gedeelte van de huisraad van mijn ouderlijk huis uit Lunteren staat, waardoor de meubels van mijn jeugd daar in Calabria een nieuw thuis hebben gecreëerd.