De presentatie van de gedichtenbundel De kus van het middaguur/ Il bacio di mezzogiorno

Op zaterdag 26 juni organiseert boekhandel Rap in Den Haag een literaire middag waarin de liefdesgedichten van Albino Pierro centraal staan.

Aanleiding hiervoor is de presentatie van de gedichtenbundel

De kus van het middaguur

Il bacio di mezzogiorno

9endertig liefdesgedichten van Albino Pierro

vertaald naar het Nederlands door

Maria van Daalen, Silvia Terribili en Antonio Petrocelli

uitgegeven door Uitgeverij Archivia Basilicata

Albino Pierro heeft zijn gedichten in het Tursitaans geschreven, het dialect van zijn geboortedorp Tursi. Dit plaatsje ligt in de Italiaanse provincie Matera (Basilicata). De Tursitaanse gedichten zijn in het Nederlands vertaald en tegelijkertijd in het Nederlands en het Italiaans uitgegeven. De vertaling is van Maria van Daalen, Silvia Terribili en Antonio Petrocelli.

Silvia Terribili zal als samensteller van de bundel op de middag een inleiding houden over de dichter tegen de achtergrond van zijn omgeving. De bekende film- en toneelacteur Antonio Petrocelli, die tevens zorgde voor de Italiaanse versie van de bundel zal tijdens de middag de gedichten voordragen in het Italiaans en in het Tursitaans.

Antonio Petrocelli zal tevens zijn nieuwe roman Il caratterista basilisco del Cinema Scaturchio presenteren en fragmenten eruit lezen.

De voordrachten worden afgewisseld met live muziek van Marco Spinello op sitar en dans geïnspireerd door de passie en sfeer van de Mezzogiorno en in het bijzonder de pizzica taranta, de legendarische traditionele dans uit Salento (Apulië).

De kus van het middaguur is een uitstekende manier om kennis met Zuid-Italië te maken, en in het bijzonder Basilicata, een regio die nog steeds ontdekt moet worden door toeristen. In de werken van deze grote dichter vindt u alle elementen terug van het landschap van Zuid-Italië en de kracht van de Zuiditaliaanse zomer. Op het middaguur beleeft u in het Zuiden een magisch moment waarin de zon als het ware stilstaat, praktisch geen schaduw is en al de drukte van het leven voor een poos stopt. Winkels gaan dicht, kantoren houden een pauze en de hitte heerst in de stille straten. Mensen zoeken rust en koelte.

Albino Pierro  neemt ons mee in een landschap van de ziel, ruw en fascinerend, oude stenen dorpjes op heuvels van klei, afgronden en heldere en strak blauwe hemels. Een dichter die terugdenkt aan zijn land en ernaar verlangt zoals naar een antieke moeder. Gekend en meteen verloren. Alle scherpe contrasten zijn typisch voor onze dichter. Liefde is een continue confrontatie tussen verlangen en nooit kunnen hebben. Strijd, twijfels en dromen. Afwezigheid is het kenmerk van zijn liefdesgedichten.

Pierro kan liefde zo meesterlijk beschrijven. Door het gebruik van eenvoudige metaforen die op alledaagse elementen van het dagelijks leven gebaseerd zijn, weet hij het universele en aangrijpende van gevoelens weer te geven, de eeuwenoude strijd/omhelzing tussen mensen de elkaar nooit zullen vergeven dat ze op elkaar verliefd zijn. Zoals Dante dat prachtig samenvat: “Amor ch’a nullo amato amar perdona” oftewel “Liefde die geen geliefde het liefhebben vergeeft”

We hopen dat u op 26 juni in Den Haag bent en kennis kunt maken met Albino Pierro en de meest poëtische hoeken van de bijzondere regio waar hij vandaan komt.

Proef de Zuiditaliaanse pizzica:

Proef de gedichtenvoordracht van Antonio Petrocelli:

Locatie:
Reinkenstraat 30
2517 CV ‘s-Gravenhage
070 2012005

Aanvang van de literaire middag: 14.00 uur
Entree is gratis

E tu chiàngese

Quant’è bellu stu céhe,

e tu chiàngese.

Ma ancore nun le vìrese

Ca da na grasta rutte

Ti spìjete nu fiore?

E si ti n’addònese

Ca quille sùu ié,

eccó t’ammùccese?

Ah, ma ci vó i’èsse proprie tu,

accussì:

nu ciucce, uìja dice, e baste;

sì, sì, nu ciucce,

ca da nu fosse a nn’ate ci si drùpete

cchi tutt’u mmaste.

En jij huilt
Wat is de hemel mooi,
en jij huilt.
Maar zie je nog steeds niet
hoe uit een gebroken vaas
een bloem jou bespiedt?
En als je doorhebt
dat ik dat ben,
waarom verstop je je dan?

Ach, maar jij wil zelf
zo zijn:
een ezel, bedoel  ik, meer niet:
inderdaad, een ezel,

Die zich van de ene greppel in de andere stort
met zijn volle lading