Van Cagliari naar Parijs (interview)
In het kader van de reeks interviews met Zuid-Italianen, die hun bestaan elders dan in Italië opbouwden, heb ik een interview met de professionele violist Stefano Amara, hij verliet zijn geboorteplaats voor Parijs.
Hoe lang woon je in Frankrijk, en was het voor je carrière nodig om Italië te verlaten?
Ik woon in Parijs sinds 2001, maar ik kom al veel langer in deze stad. Toen ik jonger was, kwam ik voornamelijk om er te studeren en om te perfectioneren. Sindsdien was mijn droom om er te gaan wonen, wegens de rijke cultuur en de vele mogelijkheden op werkgebied. Voor mijn carrière was het beslist beter en nodig om Italië te verlaten (helaas). Zoals je steeds meer en duidelijker hoort de laatste tijd, heeft Italië weinig bronnen, die ze zeer zeker niet in de kunst investeren en ook niet in de muziek.
Cosenza Vecchia
Calabrië
Deze feestdagen gaan mijn gedachten uit naar Cosenza, een moderne stad, maar met één van de meest suggestieve historische centra van de ‘mezzogiorno’. Deze ligt op een klein afstandje van het hedendaags centrum en het lijkt of de tijd daar heeft stilgestaan. In de volksmond wordt dit centrum ‘Cosenza Vecchia’, het oude Cosenza, genoemd. Cosenza is gedomineerd door het kasteel Svevo, en het historisch centrum is vol met typische lokale, ambachtelijke winkels, maar ook met veel pubs voor de vele jongeren, die op de universiteit van Cosenza zitten, de grootste van Calabrië.
La soppressata Calabrese
Het maken van deze worst betreft een ware kunst en stamt al uit de periode van de Magna Grecia. De naam is afgeleid van het werkwoord soppressare, dat wil zeggen ‘het onderdruk zetten’, het aandrukken, verwijzend naar de gemaakte handeling waardoor deze zijn platte vorm verkrijgt. De soppressata wordt gemaakt van varkensvlees, onder andere de schouder, de prosciutto, de hammen en het spekgedeelte. Als het gerijpt is, heeft het zo’n 30% van zijn oorspronkelijk gewicht verloren. Er wordt soppressata gemaakt in verschillende regio’s, maar de bekendste is die uit Calabrië en de enige met de DOP kwaliteitszegel.
Mattia Preti, de grootste schilder van Calabrië
Mattia Preti (1613-1699) was een Italiaanse kunstenaar uit de barok en is te beschouwen als de grootste schilder van Calabrië. Hij werd geboren in Taverna, een klein plaatsje in Calabrië. Hij werd ‘il cavalier Calabrese’ genoemd, want hij was ridder bij de paus Urbanus VIII geweest. Hij werkte voornamelijk in Rome, waar hij kennis maakte met de werken van Caravaggio, en in Napels en op Malta.
La fiera dei Pupi/ de poppenbeurs
Deze vindt plaats in het historisch centrum van Lecce in de regio Apulië. Deze traditionele tentoonstelling van poppen, gemaakt van papier-maché of terracotta, geïnspireerd op de kerst, trekt elk jaar vele bezoekers.
Il carciofo/ de artisjok
De ‘carciofo’ is familie van de asteraceae, de composietenfamilie. Er zijn verschillende soorten in Italië onder andere de ‘Spinoso Sardo’, de ‘Carciofo di Palermo’, de ‘Castellammare’ en de ‘Violetto’ uit Toscane. Met drie belangrijke variaties: de violetto, de romanesco (of cimarolo), en de spinosa. Italië is de grootste producent van artisjokken. Deze groeit hoofdzakelijk in het Middellands zeegebied. Artisjokken zijn rijk aan vezel, natrium, calcium, fosfor, ijzer, kalium, vitaminen en eiwitten. Ze worden bijzonder gewaardeerd in de keuken, gebakken, gevuld, geroosterd of in de olie.
Mijn Nederlandse dochter met Italiaans temperament
Het klinkt leuk, toch zorgt dit temperament geregeld voor vreemde situaties of problemen. Ook al is ze in Nederland opgevoed en opgegroeid, de aangeboren karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het is voor mij zo herkenbaar Italiaans, het ontvlambare, haar grote betrokkenheid, die heftige reacties. Pas daarna, na al die emotie, de ontlading, komt het relativeren. Waar de Nederlanders in Italië nog van gecharmeerd zijn, waar het nog prachtig wordt gevonden als de Italianen hard met elkaar discussiëren met hun drukke gebaren en manieren, is dit in de Nederlandse maatschappij vaak niet geaccepteerd en wordt het zelfs als asociaal gedrag ervaren. Alleen op de ‘geoorloofde plekken’, Italiaanse restaurants en ijssalons, wordt het juist weer erg gewaardeerd…
Struffoli
Dit is een Napolitaanse zoete specialiteit. Wie heeft het bedacht? Niet de Napolitanen, maar het lijkt erop dat de Grieken deze via de Golf van Napels, in de tijd dat Napels nog Parthenope heette, hebben meegebracht. (Parthenope (haar naam betekent “Maagdengelaat”) was één der Sirenen uit de Griekse Mythologie. De mythische naam van Napels was Parthenope of Parthenopeia. In 1799 werd op deze naam teruggegrepen met de parthenopëische republiek die werd gesticht in het Koninkrijk Napels).
Je vindt struffoli in heel Midden- en Zuid-Italië. Behalve struffoli worden ze ook wel cicerchiata genoemd. Maar het woord struffoli kan ook een ander soort lekkernij zijn, zoals in de regio rondom Viterbo, waar dit een soort luchtig gefrituurd deeg is, die overal anders weer castagnole worden genoemd en met carnaval worden gegeten! Struffoli vind je ook in Palermo, met een klein verschil dat ze dit met een f minder schrijven: strufoli.
Tips voor een vakantie in het zuiden van Apulië: de Salento
Ostuni Door: Fabio Ingrosso
Apulië is de laatste jaren de vakantiebestemming voor de Italianen dankzij haar witte fijne zandstranden, het mooie binnenland met zijn eeuwenoude olijfbomen en de wijngaarden, de kunststeden en haar bijzondere enogastronomie. Desondanks kennen nog weinigen, buiten Italië, dit gebied. Ik wil vertellen over de Salento, het gebied waar ik woon, en mijn tips geven aan de Nederlanders die van plan zijn hier hun vakantie door te brengen.
Luca Giordano, een virtuoze barokschilder
1634-1705
Luca Giordano is geboren en gestorven te Napels. Hij stond bekend onder de bijnaam Proteus vanwege zijn veelzijdigheid wat betreft schilderstijl, en ‘Luca fa presto’, vanwege zijn wonderbaarlijke snelheid waarin hij werkte en de enorme output. Hij was de belangrijkste kunstschilder van de tweede helft van de 17e eeuw.