In het begin was het moeilijk wennen aan mijn totaal andere leven in Zuid-Italië. Vooral het in de watten leggen van de mannen, het verzorgen van hen, was voor mij, opgegroeid in een echt vrouwengezin erg moeilijk om te zien en aanvaarden. Maar als jong meisje wil je graag geaccepteerd worden en zeker door je schoonmoeder. Ik probeerde haar te evenaren, en het werd een ware concurrentiestrijd die ik nooit zou kunnen winnen. Het betuttelende zat gewoonweg niet in mijn aard, maar ook het geduld dat zij opbracht als haar zoon haar tig keer liet opstaan, omdat hij ergens trek in had of wilde hebben en zij dit zonder morren altijd maar weer kwam maken of brengen. Voor zowel mijn man als voor haar leek dit de gewoonste zaak van de wereld.