-
Pomodorino Vesuviano
Deze kleine tomaat oftewel de pomodorino del Piennolo del Vesuvio, groeit wel in 18 gemeentes, allemaal rondom de vulkaan Vesuvius en bijna allemaal in het Parco Nazionale del Vesuvio, dit is het nationaal park rondom de meest beroemde vulkaan ter wereld. Het is een van de oudste landbouw produkten van Campanië. Het kweken ervan is een ware kunst en traditie geworden en is veelvuldig gedocumenteerd geweest. Deze pomodorino wordt op 150 tot 450 meter boven de zeespiegel verbouwd, door de afwezigheid van irrigatie, haalt de tomaat het beste uit de vulkanische grond, volgens sommigen halen de wortels van deze tomaat zelfs hun voeding uit het lava van de Vesuvius!
-
La Pasquetta
Il lunedi dell’ Angelo of lunedi di Pasqua is de dag na Pasen. Een officiële feestdag door de Italiaanse staat bepaald na de oorlog om het Paasfeest langer te maken. Religieus gezien verwijst de naam lunedi dell’ Angelo naar de dag dat de vrouwen bij het lege graf van Jezus kwamen, waar de engel de opstanding verklaarde. Voor onduidelijke redenen zijn deze feiten van de Paasochtend verplaatst naar de volgende dag. Er is nooit een maandag geweest waar de engel voor de vrouwen verscheen. Deze maandag wordt veelal met familie en/of vrienden doorgebracht. Vaak met een reisje, wandeling of picknick en deze traditie zou een verwijzing kunnen zijn naar de wandeling van de twee discipelen naar Emmaüs, enkele kilometers vanaf Jerusalem.
-
Il Carnevale nel Sud
In tegenstelling tot Nederland wordt carnaval in heel Italië gevierd. Naast de bekende viering in Venetië en Viareggio, zijn in Zuid-Italië ‘il carnevale Putignano’ in Apulië, en ‘il carnevale di Acireale’ in Sicilië erg bekend. Het carnaval van Putignano is gebaseerd op oude rituelen en heeft nog steeds elementen met het vroegere Mediterrane carnaval, zoals de omverwerping van de sociale rollen, het tijdelijk breken van de regels, de bezwerende rituelen afkomstig uit de Magna Grecia met Dionysus.
-
Italiaanse dialecten
Italië kent vele dialecten. Elkaars afkomst valt goed te raden zodra er gesproken wordt. Ik begin hier al aardig handig in te worden. Het meeslepende, ietwat zangerige Napolitaanse dialect is één van de meest herkenbare, dit komt ook door de vele liederen die in het Napolitaans gezongen zijn. Maar ook het Milanees, wat totaal anders is, is zeer herkenbaar. Een grappig detail is, dat als een zuiderling zich in het noorden vestigt, hij het dialect van aldaar overneemt, terwijl als een noorderling zich in het zuiden vestigt, dit absoluut niet gebeurt! Waarschijnlijk komt dit doordat het dialect uit het noorden geassocieerd wordt met welvaart en een goede economie, terwijl het dialect van het zuiden toch vaak met mensen van het platteland, de zogenaamde ‘boeren’, wordt geassocieerd.
-
La soppressata Calabrese
Het maken van deze worst betreft een ware kunst en stamt al uit de periode van de Magna Grecia. De naam is afgeleid van het werkwoord soppressare, dat wil zeggen ‘het onderdruk zetten’, het aandrukken, verwijzend naar de gemaakte handeling waardoor deze zijn platte vorm verkrijgt. De soppressata wordt gemaakt van varkensvlees, onder andere de schouder, de prosciutto, de hammen en het spekgedeelte. Als het gerijpt is, heeft het zo’n 30% van zijn oorspronkelijk gewicht verloren. Er wordt soppressata gemaakt in verschillende regio’s, maar de bekendste is die uit Calabrië en de enige met de DOP kwaliteitszegel.
-
Mijn Nederlandse dochter met Italiaans temperament
Het klinkt leuk, toch zorgt dit temperament geregeld voor vreemde situaties of problemen. Ook al is ze in Nederland opgevoed en opgegroeid, de aangeboren karaktereigenschappen van haar Italiaanse vader zitten in haar genen. Het is voor mij zo herkenbaar Italiaans, het ontvlambare, haar grote betrokkenheid, die heftige reacties. Pas daarna, na al die emotie, de ontlading, komt het relativeren. Waar de Nederlanders in Italië nog van gecharmeerd zijn, waar het nog prachtig wordt gevonden als de Italianen hard met elkaar discussiëren met hun drukke gebaren en manieren, is dit in de Nederlandse maatschappij vaak niet geaccepteerd en wordt het zelfs als asociaal gedrag ervaren. Alleen op de ‘geoorloofde plekken’, Italiaanse restaurants en ijssalons, wordt het juist weer erg gewaardeerd…
-
Struffoli
Dit is een Napolitaanse zoete specialiteit. Wie heeft het bedacht? Niet de Napolitanen, maar het lijkt erop dat de Grieken deze via de Golf van Napels, in de tijd dat Napels nog Parthenope heette, hebben meegebracht. (Parthenope (haar naam betekent “Maagdengelaat”) was één der Sirenen uit de Griekse Mythologie. De mythische naam van Napels was Parthenope of Parthenopeia. In 1799 werd op deze naam teruggegrepen met de parthenopëische republiek die werd gesticht in het Koninkrijk Napels).
Je vindt struffoli in heel Midden- en Zuid-Italië. Behalve struffoli worden ze ook wel cicerchiata genoemd. Maar het woord struffoli kan ook een ander soort lekkernij zijn, zoals in de regio rondom Viterbo, waar dit een soort luchtig gefrituurd deeg is, die overal anders weer castagnole worden genoemd en met carnaval worden gegeten! Struffoli vind je ook in Palermo, met een klein verschil dat ze dit met een f minder schrijven: strufoli.
-
Le Saline/ de Zoutbekkens
Op het eiland Sicilië bevinden zich de zogenaamde zoutpannen of zoutbekkens. In warmere landen laten ze de zee overlopen over het land. Dit water wordt dan opgeslagen in grote, ondiepe bakken of grote vierkante kuilen (de bekkens of zoutpannen). Door de warmte van de zon verdampt dan het water en blijft het zout over. Dit kan dan makkelijk verzameld worden. De Romeinen hebben als eerste zoutpannen aangelegd.
-
Interview Sardinië
Op het eiland Sardiniё wonen al sinds begin 2005 Carine en Guido Knegt. De rust, de ruimte, de gastvrijheid en het klimaat op dit eiland zorgden er voor dat zij hier hun nieuwe thuis kozen.
Maar waarom juist Sardinië?
Sardinië was puur toeval. Na 5 jaar de wereld rondgereisd te hebben, zochten we in Europa een alternatief voor het drukke noorden waar we vandaan komen.
-
Interview Sicilië
Familie Geraci Mees/ lekker buiten eten in januari! Leest u hier het interview met Marjolein Mees, zij verliet op jonge leeftijd haar vaderland om op het eiland Sicilië te gaan wonen, een besluit waar zij nooit spijt van heeft gehad .
Wat is uw reden geweest om Nederland te verlaten voor Sicilië?
Ik was toen nog jong, 25 jaar, en had genoeg van mijn baan. Toen ontmoette ik Tommaso een Siciliaanse beeldhouwer die in Cefalù een club voor artiesten had en ben naar Cefalù verhuisd om hem te helpen met alle romantische gevolgen vandien. Hij is nu mijn man.