Calabrië,  regionale gerechten en produkten

Vigilia di Natale

In Italië is de voornaamste dag van viering van de kerst verdeeld, of men viert uitbundig de eerste kerstdag of de dag voor kerstmis 24 december, Vigilia di Natale genaamd. In het zuiden van Italië geldt vooral dit laatste. Deze feestdag is gekenmerkt door een uitgebreid diner genaamd ‘il cenone’, die meestal uit 5 gangen bestaat en is gebaseerd op vis. De dagen voorafgaand aan de 24e is het een drukte van jewelste in de viswinkels en op de visafdeling van de supermarkten, want iedereen is op zoek naar de vongole (venusschelpen), mosselen, grote garnalen en met name ook naar zwaardvis en tonijn. Ook de baccalà, dat is gedroogde en gezouten kabeljauw, wordt traditioneel geserveerd. Het is niet mijn lievelingsgerecht, het vergt veel voorbereiding want minstens vier keer per dag moet het water vervangen worden waar deze vis in ligt, en dit zo’n vier dagen lang en dan nog is het gerecht vaak te zout. Maar veel Italianen vinden het erg lekker en het hoort er echt bij. De prijzen zijn speciaal aangepast aan deze dagen en je betaalt dan ook de hoofdprijs.

Als voorgerecht maakt mijn schoonmoeder elk jaar twee spaghetti gerechten, één met walnoten en één met de vongole. Er ligt meestal enkel sneeuw hoog in de bergen maar verder bereikt deze vaak niet de dorpen, toch hangt er mede door de prachtig verlichte straten een echte kerstsfeer. Die ochtend is het al een prettige drukte, met voornamelijk net geklede mannen die in de straten flaneren, waar ze hun vrienden ontmoeten. Met plezier laten ze de vrouwen hun gang gaan in de keuken, en in afwachting van het grote diner drinken ze er alvast een paar aperitieven op! ’s Avonds laat bereiden de meeste families zich voor om de mis in de kerk bij te wonen.

Het zuiden van Italië roept nog altijd de associatie op met maffia en armoede. Dit beeld wil ik graag genuanceerder zien. Zuid-Italië is een schitterend gebied met prachtige natuur, kunst en cultuur. Ik houd me bezig met de 5 meest zuidelijke provincies, Campanië, Molise, Apulië, Basilicata en Calabrië en de eilanden. Op mijn 17e ging ik voor het eerst naar Zuid-Italië. Het was liefde op het eerste gezicht net zoals dit een jaar later gebeurde toen ik mijn echtgenoot leerde kennen in Calabrië. Ontelbare keren ben ik in het Zuiden geweest en ik heb een tijd bij mijn schoonouders ingewoond. De artikelen die ik schrijf gaan over de cultuurverschillen die mij zijn opgevallen, op een ietwat ironische wijze beschreven.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *